Jan Post
De rouwadvertentie meldde dat de tijd weer een bladzijde omgeslagen had en dat Jan Post was verplaatst van het actieve deel naar het passieve deel van het archief. Een passende tekst bij de persoon die Jan Post was.
Ik leerde hem kennen in 1973 in Jennifeu in Drachten waar mijn broer Joep toen overdag de scepter zwaaide. Een mooie gezellige tijd. Toen ik op Vlieland in 1975 in een discotheek werkte was Jan ook een paar weken op het eiland. Hij was graveur van glas en graveerde voor mij de gevel van De Oude Stoep in een Heineken glas. Een gast wilde dat ook en toen deze niet meteen wilde betalen hield Jan het gegraveerde glas losjes met twee vingers boven de hardstenen vloer, totdat hij het afgesproken bedrag in zijn andere hand gedrukt had gekregen. Zo scharrelde hij die weken op Vlieland zijn kostje bij elkaar.
Later was Jan een tijd heel actief in Leeuwarden, waar de stedelijke vernieuwing in de steigers werd gezet. Hij was de drijvende kracht achter de werkgroep Volkshuisvesting met een diep wantrouwen tegenover de politiek en een grote afkeer van de stedelijke vernieling zoals hij het noemde. De Socialistische Partij vond hij veel te rechts, de Nieuwe Communistische Partij Nederland kwam nog het dichtste bij hem in de buurt.
Het was de tijd van de grote leegstand. Meer dan 1.600 woningen stonden leeg. Nu onvoorstelbaar, toen realiteit. Sloop dreigde. Jan wantrouwde de cijfers en ging op de fiets zelf de leegstaande woningen tellen. Hij nam niets voor waar aan en geen moeite was hem te veel. Volkshuisvesting was toen nog mijn beroep als ambtenaar en hoewel ik politiek in een totaal andere hoek zat, voerden we wel het gesprek. Vaak hartstikke leuk, soms ook fel. Toen ik later in Leeuwarden afscheid nam als wethouder kreeg ik opnieuw een heel mooi gegraveerd glas cadeau.
In de jaren daarna kruisten onze paden zich sporadisch. Toen ik het eerste exemplaar van een boek over het dorpje Wier in ontvangst nam, bleek dat Jan voor deze uitgave heel veel speurwerk in de archieven had gedaan. Hij gaf boekjes uit over onderwerpen die mijn pet soms te boven gingen. En toen, bij onze laatste ontmoeting in boekhandel Van der Velde vertelde hij dat hij het niet lang meer zou maken.
Het afscheid vond plaats in Houtigehage in de oudste sociale huurwoning van Smallingerland, waar hij 25 jaar gewoond heeft. Een hele kleine sobere woning, gebouwd voor turfarbeiders die tot dan toe alleen plaggenhutten gewend waren.
We schuifelden langs de kist, die midden in de woning stond. Ik hoorde achter me iemand zeggen “Jan hie syn eigen wierhied”, Ik dacht, zo is het precies. Een hele bijzondere man en ik ben blij dat ik hem heb gekend.
Tom van Mourik
