Mantelzorg
Mijn stelregel is dat iemand die columns schrijft het niet over persoonlijke zaken mag hebben. Zo nu en dan doorbreek ik die regel. Zoals nu.
Neem nou het verhaal van de regering over mantelzorg. Kinderen, verdere familie, buren, ze moeten allemaal aan de bak om te mantelzorgen. Zogenaamd om een participerende samenleving te bereiken. Bulshit. Het gaat om bezuinigingen.
Persoonlijk mantelzorg ik me te pletter. Ik zorg voor mijn invalide echtgenoot; doe boodschappen en andere zaken voor een doodzieke vriendin en ga minimaal een keer in de week op bezoek bij een vriendin die allang in een verpleeghuis zou moeten zitten. Voor die laatste hebben we als vrienden een rooster opgesteld, zodat samen met de thuiszorg voor haar gezorgd wordt. Ik schat in dat ik op dit moment de overheid zeker 50.000 euro per jaar aan kosten bespaar.
Ondertussen heb ik zelf ook mantelzorgers. Mijn zoon staat altijd klaar als het nodig is. De echtgenoot van onze hulp doet belangeloos allerlei klusjes, zoals de tuin. Haar zoon zorgt er bovendien voor dat mijn computer het goed blijft doen. Onze buren vragen of ze ergens mee kunnen helpen.
Het komt er op neer dat ik zo onderhand woedend ben. Woedend omdat ik er van overtuigd ben dat er veel meer gemantelzorgd wordt dan wordt aangenomen, woedend omdat er geen rekening gehouden wordt met al die mensen die gewoon niet in staat zijn te mantelzorgen, bv omdat ze een dubbele baan hebben om hun hypotheek af te kunnen lossen en hun vaste lasten te betalen. Ik voel me verraden door met name de PvdA, terwijl ik van origine van linkse huize kom. Deze regering maakt er een inhumaan potje van en mag wat mij betreft vallen. Maar wel op mijn voorwaarden: laat de echte PvdA dan weer opstaan. En geef alsjeblieft de PVV geen kans om aan de macht te komen. Wat moeten we met dat zootje ongeregeld, geleid door gestoord dictatortje Wilders? Oef, ik ontspoor. Ik wilde het alleen over mantelzorg hebben. Nou ja, ik hoop dat mijn punt duidelijk is.
Anneke van Renssen
