Door Andries Veldman
De Leeuwarder raadsleden Eline de Koning (PvdA) en Frits Rijpma (CU) hebben de problematiek aan de Weaze, de hoerenbuurt van de stad, niet kunnen oplossen. Gezeten achter een fruitmand in het bordeel Love ’n Joy, zo lees ik in de Leeuwarder Courant, hebben ze zich op de hoogte gesteld van de laatste stand van zaken wat betreft mensenhandel en seksuele uitbuiting. Een paar jaar geleden hadden ze de ambitie en hoop om de schrijnende situatie op de Weaze ten gunste te keren, maar die hoop hebben ze inmiddels laten varen, zo blijkt uit het artikel.
Een mooie tijd geleden gaf het Friesch Dagblad mij de opdracht om met een kerstig verhaal thuis te komen. Ik wreef mij in mijn handen en besloot naar café ’t Hoekje op de Weaze te gaan. Daar vervoegde ik mij aan de bar naast een echte Liwwadder, die bier uit een flesje drinkend, onverstaanbare taal uitsloeg. Speeksel vloog in mijn richting. Het was in een tijd dat ik ieder café van Leeuwarden weleens had bezocht (een beetje journalist hoort dat te doen) en met die wetenschap kon ik concluderen dat dit etablissement het diepst gezonken deel van de bevolking herbergde. Alhoewel: ik was er wel eens eerder geweest en trof er toen tot mijn verbazing collega-verslaggever van het Friesch Dagblad Albert Schootstra aan evenals de bassist van het Frysk Orkest, Wim Nijenhuis.
De kroeg met de illustere naam De IJzeren Maagd, even verderop, was ik ook een keer binnengestapt. Hier werd ik verwelkomd door een bezoeker met het soort grap dat, welk antwoord je ook gaf, altijd in het voordeel uitpakt van de grappenmaker. Dat overkwam mij dus ook, voor de rest was het een aangenaam verpozen. Twee bier en ik stond weer buiten.
Met de eigenaren van het Klavertje op het Reigerplein en van coffeeshop De Kikker heb ook ik gesproken over het wel en wee op de Weaze. Eigenaar Eedze Dijkstra van de Kikker sprak ik in vergelijkbare omstandigheden als De Koning en Rijpma. Hoewel we niet achter een fruitmand zaten was de bereidwilligheid enorm om de zaken zo gewoon mogelijk voor te schotelen.
Op stap met het oud-Leeuwarder raadslid Jan van Olffen in Amsterdam sprak ik onlangs ondernemer Erwin Kornman Rudi – ooit in Leeuwarden actief als makelaar, handelaar, schilder en zelfs PvdA-voorzitter – nu eigenaar van het Faralda Crane Hotel op de NDSM-werf. Die vertelde mij dat iedereen in zijn kennissenkring cocaïne gebruikt. In het Parool stond even na ons bezoek te lezen dat er in Amsterdam dagelijks (!) 40.000 lijntjes coke gesnoven worden. Dat is 3 kilo.
Over dit onderwerp wordt veel geschreven en er is veel onderzoek voor handen. Ik neem aan dat het rapport Seksuele Uitbuiting Criminaliteitsanalyse uit 2012 nog aardig actueel is. In dit opmerkelijke document – pagina’s 66, 156 en 157 geven een mooi inkijkje in de criminele wereld – lees je onder andere dat een instelling die opkomt voor slachtoffers van seksuele uitbuiting de politie erop moet wijzen dat zij aangiften op moet nemen. En ook dat de politieregio Friesland het niet nodig vond om te reageren op de uitnodiging om deel te nemen aan dit onderzoek. Een gewonde eend lijkt hoger te staan op de prioriteitenlijst.
Ik denk dat de raadsleden De Koning en Rijpma van goede wil zijn en een eventueel lekkend dak bij henzelf ’s middags gerepareerd hebben. Die nood is dan hoog. De nood van de Weaze wordt gewoon niet hoog genoeg geacht om hierin verandering te brengen en de cocaïnegebruiker realiseert zich niet dat hij onderdeel is van een crimineel en gewelddadig systeem. Daarom zullen de problemen voorlopig ook niet worden opgelost. Het wegkijken blijft ook in Leeuwarden gewoon bestaan.
