Bron: Susan van der Meer-Rijpstra uit Stiens
Puinhopen
Ik moet het gewoon even kwijt. Want is het niet triest dat er inwoners zijn van ons mooie dorp die er met zulke puinhopen een puinhoop van maken. Keer op keer verbaast het mij dat er iedere keer, als er in deze buurt grofvuil wordt aangeboden, grote hopen van al dan niet grofvuil ontstaan. In die mate dat het niet alleen afkomstig kan zijn van bewoners uit deze omgeving. Uit gesprekken met mensen heb ik gehoord dat er zelfs auto’s komen aanrijden, stoppen en hun kofferbak ter plekke ledigen. Ook mijn vader, een bewoner van het eerste uur die zicht heeft op de hopen, heeft mij verteld dat hij dat ziet. Zelfs een keer emmers en blikken met verfresten die werden gedumpt. En ja, gisteravond was het ook raak. Ik was bij mijn vader in de ouderlijke woning en zag toen zelf dat een auto stopte, de persoon uitstapte en rommel uit de kofferbak op de hoop gooide. Smijten wil ik het noemen. Met een bepaalde achteloosheid. Niet eens de moeite nemen om het netjes neer te zetten/leggen. Ik vind er wat van. Het gaat mij aan het hart, want ik ben in deze buurt opgegroeid. Ik heb er mijn eerste stapjes gezet. Er liggen zoveel herinneringen, herinneringen om te koesteren. Vanochtend liep ik er in alle vroegte en herinnerde mij de mensen die er woonden. Ik zag voor me hoe verzorgd de tuintjes er rond deze tijd van het jaar uitzagen. Omgespit en met een keur aan voorjaarsbloeiers die het straatbeeld kleur gaven. En dan snap ik de pijn van de bewoners van het eerste uur. Mensen van ruim in de 70 en boven de 80. Zij kijken met veel pijn naar deze puinhopen. Moeten zoals het er nu bij ligt over de puinhopen omdat de uitgang van een steeg zelfs is geblokkeerd. Mijn ervaring is dat we in een maatschappij zijn beland waar mensen nog weinig rekening houden met elkaar. Maar mijn ervaring is ook dat als we rekening met elkaar houden alles alleen maar mooier kan worden. Dan is er respect en dat brengt ons samen. En samen kunnen we alle puinhopen aan!
