Boekenpassage De Rode Loper, 4 januari
Hoe kun je voorkomen, denk ik als ik aan mijn eerste espressootje zit, dat iedereen die binnenkomt je een gelukkig nieuwjaar gaat wensen. En dat ze vragen naar je goede voornemens. Misschien moet ik volgend jaar een bordje ophangen in de winkel: ‘Ja ik ga er alles aandoen om ook dit jaar gelukkig te zijn en nee ik heb geen goede voornemens. En dan zijn er ook nog van die grapjassen die me vragen of ik dit jaar promoveer van beginnend boekverkoper tot volleerd boekverkoper. Nou die voornemens heb ik dus niet. Zolang deze Boekenpassage blijft bestaan blijf ik beginnend boekverkoper.
Als ik een nieuwe espresso haal neem ik meteen een doekje mee. De roze, in roomboter gebakken koeken hebben een poosje onder één van de warmtelampen gestaan die boven de tafel hangen en nu heb ik per ongeluk met mijn vingers roze smurrie op de afstandsbediening gesmeerd. Als ik aan het poetsen ben, het spul zit nogal vastgeplakt, komt er een mevrouw aan tafel die wil afrekenen. ‘Kerstvertellingen’. Een beetje laat, zeg ik tegen de mevrouw als ze haar pinpasje op het apparaat legt. Nee hoor, zegt ze, ik verzamel het hele jaar door boeken over de kerst. Maar hoe is dat dan, vraag ik. U ligt zomers op het strand en leest lekker kerstverhalen. Ik lees ze niet, zegt ze. Alleen rondom de kerstdagen wel eens. Ze staan gewoon op een boekenplank in de slaapkamer.
Daarna heb ik een praatje met een mevrouw die een boek over de broodmachine koopt. Ik heb zo’n ding, zegt ze, maar ik gebruik hem bijna nooit meer. Dat is helemaal niet erg mevrouw, zeg ik. Er zijn duizenden mensen bij wie zo’n apparaat in de kast staat en die hem nooit gebruiken. Maar nu ik dit boek heb, zegt ze, ga ik hem weer gebruiken. Er staan veel betere boeken over het bakken van brood, zeg ik. Maar die houd ik wel even voor u achteruit. Want als u brood uit de broodmachine, van die rare hompen met een gat erin, lekker gaat vinden is de stap naar echt brood redelijk aanwezig. Gelukkig nieuwjaar, zegt ze als ze de winkel uitloopt.
Missen er geen stukjes, vraagt een mevrouw die een Jan van Haasteren puzzel koopt. Ach op duizend van die kleine stukjes ga je toch niet moeilijk doen over één of twee stukjes, zeg ik. je houdt er zat over. Even zie ik dat ze overweegt de puzzel terug te leggen. Dat is de bedoeling niet natuurlijk. Ik zet mijn charmantste grijns op en bezweer haar dat ik de stukjes geteld heb en dat het aantal klopt. Dan gaat ie toch de tas in.
Een meisje vraagt om ‘Het lelietheater’ van Lulu Wang. Het is het verhaal van een jong meisje tijdens de Culturele Revolutie in China. Ik weet waar het staat en geef het haar. Had je dit nog nooit gelezen, vraag ik. Het is een klassieker. Als ze weg is zet ik even een ander exemplaar in de kast. Er zijn destijds 800 duizend van verkocht en in de Rode Loper komt het boek met enige regelmaat binnen.
Het laatste boek dat ik vandaag verkoop is ‘De laatste eer’ van Ellis Peters. Een middeleeuwse detective staat er als subtitel. De schrijfster schijnt wereld beroemd geworden te zijn met haar verhalen over Broeder Cadfael, een monnik die naast zijn kerkelijke bezigheden ook nog af en toe een moord oplost. Ze hebben wel fantasie, die Engelsen.
Als ik naar huis loop schiet me nog te binnen dat ik niet moet vergeten morgen een schuursponsje mee te nemen. De roze koeken meuk wilde alleen met een doekje niet van de afstandsbediening.
Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.
