Bron: Wynia's Week
Nederland heeft geen watertekort. Nederland heeft een tekort aan lef
Tjeerd Roozendaal, bestuursvoorzitter van Vitens, vertelde afgelopen week aan het FD dat de drinkwatervoorziening vanaf 2035 bij droogte niet meer gegarandeerd is. ‘We moeten inzien dat het ons voorlopig niet gaat lukken om al het benodigde onderhoud uit te voeren.’
Dat is geen zorgelijke blik vooruit, maar een topman die toegeeft zijn kerntaak niet aan te kunnen. Een piloot die voor vertrek omroept dat het ‘voorlopig niet gaat lukken’ om veilig te landen, wordt niet geprezen om zijn eerlijkheid. Hij wordt uit de cockpit gehaald.
Georganiseerde onverantwoordelijkheid Eén bestuurder, één bekentenis, één conclusie: opstappen. Niet omdat Roozendaal het watertekort persoonlijk heeft veroorzaakt, maar omdat hij zijn onvermogen om het op te lossen presenteert als bestuurlijke realiteit: ‘We zijn met z’n allen: ministeries, waterschappen, provincies en drinkwaterbedrijven, vergeten naar de lange termijn te kijken.’ Pardon? Je had maar één taak. Zodra falen aan vier bestuurslagen tegelijk wordt toegeschreven, is niemand meer aanspreekbaar en blijft de bestuurder zitten. Dat is georganiseerde onverantwoordelijkheid: iedereen heeft een bevoegdheid, niemand draagt de eindverantwoordelijkheid.
