Leeuwarden en creatieve industrie; gemeente slaat concrete initiatieven dood
(Van een correspondent)
In het weekend lazen we op Liwwadders de bijdrage van Cor Wetting over het initiatief voor een Fablab, en de manier waarop provincie en gemeente daarmee om springen. Het gemeentebestuur zegt nog steeds – gezien de doorgevoerde bezuinigingen in strijd met alle logica, maar toch – grote ambities te hebben op het terrein van cultuur en economie. In dit verband is het ‘kaltstellen’ door ambtenaren van concrete initiatieven heel opmerkelijk. De gemeenteraadsleden zouden eens op zoek moeten gaan, op de bureaus van wethouders en hun ondersteuners, wat daar allemaal aan ‘onwelgevallige’ of niet in het ambtelijk referentiekader passende projecten op antwoord ligt te wachten.
Het concrete initiatief waar Cor Wetting het over heeft, is bij diverse raadsleden niet onbekend. Kennelijk kunnen zij ook niet meer door de bestuurlijke en ambtelijke barrières heen komen. Hoe het zij, het raadslid De Koning van de PvdA is – volgens onze informatie – enkele malen geattendeerd op het dossier Fablab. Er kwam geen vervolg op.
Tactiek gemeente: nog minder dan pappen en nathouden
Het initiatief is al in 2009 aanhangig gemaakt. Dat loopt ongeveer parallel met de periode, waarin de Leeuwarder gemeenteraad vroeg om een Plan van Aanpak op het terrein van de creatieve industrie. Dat Plan van Aanpak is er tot op heden niet gekomen. De raad is het blijkbaar vergeten.
Op Liwwadders stond in maart 2011 een interessante bijdrage van het Observatorium Politiek Leeuwarden. Daarin kwamen de bokkesprongen van de gemeente op het gebied van cultuur aan bod. Genoemd werd ook het onderzoek naar de creatieve industrie van het Bureau Boneschansker (met als een van de weinige direct uitvoerbare punten een positieve passage over het Fablab). Dat onderzoek bleef lang verborgen. Misschien omdat de conclusies van het onderzoek somber waren. Dat past natuurlijk niet in het door b. en w. geschetste beeld, dat Leeuwarden het zo geweldig doet.
In september 2010 leverde Boneschansker het rapport op; het duurde tot in elk geval eerste helft 2011 voor er iets mee werd gedaan. Wat precies, is tot op dit moment onduidelijk. De gemeente organiseerde eerst twee besloten bijeenkomsten over de creatieve industrie, en zo’n half jaar geleden een openbare sessie. Bij de laatste was de wethouder Deinum en ook raadslid De Koning aanwezig. Aan het einde van de middag deelde organisator, ingehuurd door de gemeente, Drogendijk mee, dat op basis van de resultaten van de bijeenkomst aan het gemeentebestuur een advies zou worden gegeven voor de verdere aanpak. Niemand van de aanwezigen heeft ooit weer iets gehoord. Terwijl de bijeenkomst toch al matig bezocht was. Zo ongeveer de helft van de uitgenodigden (met name bedrijven in de creatieve sector) liet het afweten. De relatie overheid-creatieve industrie in Leeuwarden lijkt erg gebrekkig. En heel veel gaat aan de raadsleden voorbij.
Wie van de raadsleden gaat de kat nu eens de bel aanbinden? Wij rekenen op Eline de Koning, die, zoals gezegd, van het dossier op de hoogte is.
Het heeft er de schijn van, dat in Leeuwarden op gemeentelijk niveau – mogelijk vanwege de chaos aangericht door bezuinigingen op cultuur en tegelijk opteren voor de Culturele Hoofdstad 2018 – voor concrete projecten en overzichtelijke initiatieven, geen ruimte meer is. En de gemeente permitteert het zich daarbij brieven onbeantwoord te laten, en initiatiefnemers – met herhaalde verwijzing van de ene ambtenaar naar de andere – te demotiveren. Terwijl Leeuwarden zich typisch in een situatie bevindt, waar kleinere projecten royaal stimulering verdienen, zodat aan de basis meer vitaliteit ontstaat, kiest de gemeente voor veel te hoog gegrepen ambities. De gemeente wil – deels daartoe opgejaagd door de provincie – met ‘majeure’ projecten scoren. Vergeten is in het verleden de fundamenten te leggen voor de grote projecten. Het door de gemeente op het terrein van cultuur gevoerde beleid is daar debet aan.
Onafhankelijk advies urgent
Het zou de gemeente sieren, het gevoerde beleid aan het oordeel van een onafhankelijke deskundige te onderwerpen. Dat kan het begin zijn van een nieuwe aanpak, waarin ondersteuning van initiatieven en gezond verstand (in plaats van de huidige humbug) de uitgangspunten zijn. Zo nu en dan klonken vanuit de gemeenteraad geluiden, die leken te wijzen op een inzichtelijk, en van onderop gevoede aanpak. De nota Cultuurvuur en de vraag naar een Plan van Aanpak voor de creatieve industrie wekten verwachtingen. Het is inmiddels allemaal doodgeslagen, en de gemeenteraad kijkt de andere kant op.
