Bron: VVD-raadslid Gert Jaap van Ulzen
Met thee drinken, gaan we er niet komen
Dat de werkgelegenheid Leeuwarden verlaat in een tempo wat gerust onthutsend genoemd mag worden, is wel bekend. Aukje de Vries gaf in een Te Gast van deze week al een aardige opsomming – Het ministerie van Landbouw, de Voedsel- en Waren Autoriteit, UWV backoffice, Kadaster, Kamer van Koophandel, en dan nog het sluipende traject van het Openbaar Ministerie, de Rechtbank, het bestuur van het Gerechtshof in Leeuwarden (http://bit.ly/xjXK3x) Daaraan toegevoegd kunnen nog worden TNT, Vitens en niet te vergeten de hoofdkantoren van Friesland Campina, Achmea en de voormalige Giro. En we zijn er nog niet
De vragen die ik dan graag beantwoord zou willen zien zijn – Hoe kan dat? Wat is er fout gegaan en wat gaan we er aan doen om deze trend te keren? Want dat het fout gegaan is, is evident en dat het niet gisteren fout gegaan is evenzeer. Dit is een proces wat al jaren aan de gang is en wat we – gebiedt de eerlijkheid te zeggen – ook niet per overmorgen zullen kunnen keren.
De kern van een analyse leert dat de ‘decision makers’ niets meer met Leeuwarden hebben – hun voorgangers hadden wellicht nog een band met de stad Leeuwarden (of de provincie Fryslân), maar de huidige ‘captains of Industrie’ niet. Hoe kan het in godsnaam gebeuren dat het hoofdkantoor van Friesland Campina Leeuwarden verlaat en via Meppel terecht komt in Amersfoort? Hoe kan het gebeuren dat vanuit Haagse perceptie alles boven de grote rivieren opeens Noord-Nederland heet.
Ondertussen zet ons bestuur vol in op vervangende werkgelegenheid – en met wisselend succes. Alleen blijkt dat succes vooral niet terug te vinden te zijn in hoogwaardige werkgelegenheid. Alles wat er over blijft – en toeneemt – zit in de sector ‘call centra’ en ook die sector zal eindig blijken. Het is een kwestie van tijd voordat de drive in bestelling bij een hamburgerketen wordt beantwoord door iemand met een Zuid-Afrikaans accent.
Terwijl tegelijkertijd één enkele ‘Captain of Industrie’ honderden banen in zijn kielzog mee torst. Het begint er warempel op te lijken dat de lokale sociaal democratie zich integraal heeft overgegeven aan cliëntelisme. Juichend wordt er jaarlijks verhaald dat het aantal inwoners van Leeuwarden met circa 600 mensen toeneemt – laat dat nou net ongeveer het aantal mensen zijn wat ook jaarlijks de poort van de Marwei verlaat – zo blijft het dweilen met de kraan open in plaats van de kraan te repareren.
De dames en heren blinken uit in het op zondagmorgen thee drinken met de senioren leden, maar vergeten zich te melden in de wereld waar de zaken wèl gedaan worden. De gepleegde lobby inspanningen vinden klaarblijkelijk niet op het juiste niveau plaats – zij hebben op zijn minst niet het gewenste resultaat.
De inspanningen om hoogwaardige werkgelegenheid naar te Leeuwarden te halen concentreren zich momenteel vooral op de component water. Hoewel die denkrichting absoluut door mij wordt gedeeld, gaat dat nog een jarenlange inspanning – en geld – vergen, voordat het succes daarvan verankert zal blijken. Maar helaas dreigt de volgende denkfout dienaangaande alweer aanstaande.
Om watergerelateerde werkgelegenheid naar de stad Leeuwarden te halen moet er logischerwijze acquisitie gepleegd worden. Het is helaas nog steeds niet zo dat we de grootst mogelijke moeite moeten doen om de belangstellenden buiten de deur te houden. Maar om die ondernemers te verleiden zich in Leeuwarden te vestigen moet je níet die ondernemers ‘kopen’, maar de klanten waardoor die ondernemers worden getriggered. Wanneer er concreet handel in de kassa valt, komen die waterwerkgevers vanzelf.
We moeten ophouden met het willen exporteren naar Enkhuizen, De toekomstige acquisiteurs van de gemeente Leeuwarden moeten zoveel airmiles sparen, dat ze tenminste éénmaal per jaar met de familie een retourtrip ‘down under’ hebben vergaard. Zij moeten de uitvindingen van onze watercampus verkopen in het buitenland en die concrete orders distribueren onder de ondernemers hier ter plekke. Moet je eens opletten hoelang het duurt voordat we wèl de grootst mogelijke moeite moeten doen om de belangstellende ondernemers buiten de deur te houden.
Dún doe je echt recht aan de gebezigde terminologie van ‘kennis naar kassa’. Met het aanlengen van water met thee op zondagmorgen in het bejaardentehuis gaan we er in ieder geval niet komen.
