Bron: Arjan Hut
KIJKEN
Als ik vleugels had, bracht ik Iwan vliegend naar school. Niet te hoog natuurlijk en rustig aan.
Wij stonden aan het Vliet, ter hoogte van Keetwaltje, te wachten om over te kunnen steken. Iwan zat achterop. Achter ons kwamen een vader en een jongetje, vanaf de Noordvlietstraat. Het jongetje fietste zelf. Ik hoorde de vader roepen, stop! stop! Het jongetje luisterde niet, stak zonder uitkijken het fietspad over, passeerde mij en Iwan en rolde het Vliet op. Auto’s kwamen… van beide kanten. Ik gilde Stop! Ik kon niet bij hem. De vader -met een uiterste inspanning- wel, hij greep hem nog net bij z’n jasje. Een mevrouw in een auto stopte en de bumper van de auto raakte het voorwiel van het fietsje.
De mevrouw had rustig gereden, het jongetje gezien en op tijd geremd. Maar de meesten die daar langs komen, rijden een stuk harder en sommigen zijn duidelijk met andere dingen bezig dan op het verkeer letten. De mevrouw wachtte en liet ons allemaal oversteken. Mijn hart bonsde.
Gisteren werd in aanwezigheid van wethouder Thea Koster een schoolverkeerzone gepresenteerd. Over de Alma Tademastraat. Een zebrapad was er al, maar niet opvallend genoeg voor bellende, piekerende of anderszins afgeleide automobilisten. Ik hoop dat de kleuren en figuren helpen. Onze oversteekplaats, en die van vele anderen, naar dezelfde school, ligt op deze foto gezien 200 meter verderop, rechts om de hoek.
Tussen beide plekken ligt nog een rotonde, waar ik ook wel eens langs fiets. Buurvrouw Joke werd daar vorig jaar aangereden. Een Russische dame stapte uit de auto, schold haar uit, voordat andere voorbijgangers buurvrouw opraapten en naar de kant hielpen.
Kort daarvoor haalde ik Iwan van school en toen we overstaken, stond er een ambulance bij de rotonde en was de weg afgesloten. Er stonden veel mensen omheen, ik kon niet zien wat er was gebeurd. “Kijk maar niet”, zei een mevrouw.
