Groene Ster niet interessant voor media
Lutz Jacobi vindt gedoe Groene Ster maar gezeur. Opmerkelijk weinig aandacht van de media voor het voorontwerpbestemmingsplan van de Groene Ster terwijl het duizenden mensen aangaat. Onlangs werd dat plan gepresenteerd in een restaurant in de Grote Wielen, de presentatie alsmede andere relevante stukken zijn te vinden op http://www.leeuwarden.nl/nl/groenester. De Leeuwarder Courant schitterde door afwezigheid en dat terwijl de bijeenkomst de nodige emoties opriep. Kijk voor een representatieve collectie de Twitter-berichten op http://www.groenesterleeuwarden.nl en vergeet niet het filmpje te bekijken dat de kioskhouder maakte van de grote ligweide, of wat ervan overgebleven is. Genoemde website is een initiatief van een inwoner van de wijk Camminghaburen, een andere inwoner van die wijk heeft een vergunning aangevraagd voor een evenement genaamd Groene Ster Open Lucht. In navolging van vergelijkbare initiatieven elders in het land waarbij wordt gepoogd de openbare ruimte terug te veroveren op de festivalorganisaties en de gemeentebesturen. Mocht de vergunning verleend worden dan kan volgend jaar iedereen die dat wil gratis gebruik maken van het recreatiegebied om te zonnen, zwemmen, fietsen, wandelen, enzovoort. Kortom alle dingen die kunnen wanneer er geen festivals zijn. Volgens initiatiefnemer Jan de Vos blijft het afwachten of het verzoek wordt gehonoreerd, de Algemene Plaatselijke Verordening bevoordeelt bestaande initiatieven boven nieuwe. Mensen die tegen een wijziging van het vigerende bestemmingsplan zijn kunnen Stichting Groene Ster Duurzaam machtigen protest aan te tekenen.
Het thema van de Open Monumentendag in deze gemeente was dit jaar Leeuwarden maakt School. Aangezien er dit jaar niks van mijn gading bij zat heb ik de koepel van de voormalige Friesland Bank bezocht. Dat kon in een tijdslot van nog geen vijf uur, een buitenkansje derhalve. Waar in schoolgebouwen doorgaans het nodige wordt geleerd, hield de Friesland Bank op te bestaan omdat er te weinig werd geleerd. De organisatie wist zich niet snel genoeg aan te passen aan veranderende omstandigheden en legde het loodje. De ultieme straf voor niet-leren in de marktsector. Wanneer ambtenaren van de gemeente Leeuwarden niet leren dan zitten anderen met de gebakken peren. Dat is de situatie met de vergunningen voor de festivals in recreatiegebied de Groene Ster. De gemeente wil graag aldaar festivals accommoderen maar weet niet hoe dat (juridisch correct) aan te pakken. Het ontbreekt de ambtenaren aan relevante kennis en vaardigheden, de voorgestelde oplossing: een gedeeltelijk gewijzigd bestemmingsplan. Een verkeerde oplossing voor een geconstateerd probleem.
Gelukkig voor ons allen gaat wethouder Friso Douwstra van Economische Zaken binnenkort naar Japan om daar inspiratie op te doen. Hij gaat aldaar het innovatie-ecosysteem bestuderen. Maar wat heeft dat te maken met de festivals in het recreatiegebied? Wanneer bedrijven nieuwe producten willen ontwikkelen dan volstaat boekenwijsheid niet. De organisatie moet zo ingericht worden dat er nieuwe kennis wordt gegenereerd en gedeeld. De Friesland Bank liet dat na en ging kopje onder met een groot verlies aan werkgelegenheid tot gevolg. Nieuwe welvaart en werkgelegenheid kan alleen ontstaan wanneer bedrijven leren te innoveren. Zitten we nog steeds met die niet-lerende ambtenaren, de externe prikkel om in beweging te komen ontbreekt. Iets preciezer, raadsleden laten na die uit te delen. Raadsleden hebben overwegend een ambtelijke of onderwijsachtergrond en zijn derhalve veelal onbekend met het fenomeen lerende organisatie. Raadsleden doen er verstandig aan bij het College van B&W aan te dringen op een organisatieontwikkelprogramma anders blijven we zitten met het gedoe in de Groene Ster. Lutz Jacobi zal dit wel gezeur vinden.
Snoepreisje
Columnist Eelke Lok van de regionale omroep meent redacteur Andries Veldman van http://www.liwwadders.nl te moeten kapittelen over diens column aangaande het reisje van wethouder Friso Douwstra naar Japan. Zie http://www.omropfryslan.nl/nijs/837158-kollum-japan. Bedenkelijke kwaliteit journalistiek gelet op het feit dat beiden de plank misslaan. De eerste persberichten betreffende de inspiratiereis van de Leeuwarder wethouder van Economische Zaken naar Japan repten over het opdoen van inzichten aangaande het Japanse innovatie-ecosysteem. Wethouder Douwstra wil daar iets zien wat niet te zien valt, voorbarige conclusie Veldman: snoepreisje. Opmerkelijk overigens dat voormalige journalisten na hun pensionering maar blijven doorschrijven, helaas met te weinig oog voor de details. Pieter de Groot van de Leeuwarder Courant kan er ook wat van. Die had het onlangs over de nostalgische gevoelens van (oudere) Leeuwarders bij de aanblik van (voormalige) scholen in het kader van Open Monumentendag. Blijkt dat ik pech heb, alleen het hoofdgebouw van de middelbare school in de Kanaalstraat bestaat nog. Niks nostalgische gevoelens. Op de, in mijn tijd, lagere school leerde je lezen, schrijven en wat rekenen. Daarna op de middelbare school kwamen er vreemde talen bij, alsmede natuur- en scheikunde en werd rekenen wiskunde. De daarop volgende technische studie betrof symbolen en schema’s in allerlei soorten en maten. Een vervolgstudie in de avonduren voor docent wiskunde bracht het goochelen met symbolen op een nog hoger plan. Vervolgens ging ik aan de toenmalige zuivelschool in Bolsward, die ook niet meer bestaat, andere mensen leren manipuleren met formules.
Bovenstaande is kenmerkend voor ons onderwijssysteem, expliciet geformuleerde kennis in de vorm van woorden, getallen, diagrammen, schema’s en symbolen wordt van de ene persoon in een schoolgebouw overgedragen op een andere. Mensen die voor een technisch beroep worden opgeleid leren technische tekeningen lezen zodat ze weten wat ze in de praktijk moeten doen, anderen leren protocollen te hanteren, stroomschema’s te volgen, checklisten af te vinken en ga zo maar door. Journalisten hebben geleerd woordjes achter elkaar te zetten in niet zelden onsamenhangende zinnen en stukjes, ook al zouden ze dat beter niet kunnen doen. In de jaren negentig van de vorige eeuw verscheen het boek getiteld “The Knowledge-Creating Company. How Japanese Companies Create the Dynamics of Innovation”, een klassieker in de organisatieliteratuur. Het overdragen van impliciete kennis die zich in de hoofden van de mensen bevindt is een stuk lastiger dan het aanleren van boekenwijsheid. Veel Japanse bedrijven hebben manieren gevonden om hun organisaties zo in te richten dat deze impliciete kennis en ervaring gedeeld kan worden. De Leeuwarder wethouder reist binnenkort af naar Japan om te zien hoe die Japanners dat doen, in de foutieve veronderstelling dat je dat aan de buitenkant kunt zien. Helaas, er valt niks te zien.
Desondanks kan het best wel nuttig zijn om aldaar een kijkje te nemen want er gaan ook bedrijven uit Noordoost-Friesland mee. De Japanse manier van innoveren kan heel goed passen bij de Friese cultuur, per slot van rekening gaat het vooral om mensvisies en managementstijlen. Pas achteraf zullen we weten of het een snoepreisje op kosten van de samenleving is geweest. Het resultaat kunnen we namelijk toetsen, de wethouder en de bedrijven doen iets met de opgedane inzichten of niet. In het eerste geval is succes weliswaar niet verzekerd, pas door aan de slag te gaan kom je te weten wat wel of niet werkt. Gebeurt er na de inspiratiereis niks, dan was er sprake van een snoepreisje. Dit zouden journalisten moeten kunnen volgen.
