Foto: A. Keikes
Fietste niets vermoedend naar de stad en viel prompt met mijn neus in de boerenboter. Ter hoogte van de Blokhuispoort een rij trekkers die stapvoets op trok naar het Provinciehuis. Althans, dat leek de bedoeling. Ter hoogte van de Druifstreek blokkeerde een overdwars geparkeerde auto van Handhaving echter de doorgang. Een patstelling. Ondertussen stond ik tussen de bloembakken op de hoek, die zo een goede buffer vormden mocht het uit de hand lopen, en observeerde de zaak. Naast me dook de hoofdredacteur van de Liwwadder vrije pers op. Als Statler & Waldorf, die twee mopperende oude baasjes uit de Muppet Show, aanschouwden we het tafereel dat wel iets had van historische vestingspelen zoals dat van Bourtange waar een belegering wordt nagespeeld. Jammer genoeg, althans voor de belegeraars: de kleinste, minst imposante trekker leidde de stoet. Daarachter doemde een monstermachine op met achterwielen van zeker 2 meter hoog. In de diepe groeven van de banden paste makkelijk het been van een willekeurige voetganger. De voorste trekker stuurde naar links en kwam vervaarlijk dicht bij de auto van Handhaving. Omstanders sloten weddenschappen af: drukt ie ‘m aan de kant of niet. Nu ook schoten er agenten op mountainbikes tevoorschijn alsof de linies zich vormden, het cordon zich sloot. Om de trekkers heen cirkelde als nijdige wespen een groepje scooterrijders. Een van de bestuurders herkende ik. Deze vroegere buurjongen maakte destijds lang deel uit van een groep hangjeugd, een echte aanjager. Van het schadebedrag van het door het clubje destijds vernielde straatmeubilair zou Cambuur een leuke speler kunnen binnenhalen, schat ik zo in. Wist niet dat hij agrarische ambities had, net als de anderen trouwens. Een vanuit de sector begrijpelijk protest lijkt te worden gekaapt door mensen die in het algemeen weinig ophebben met de overheid en gezag in het algemeen. Die verwatering is jammer en slecht voor de boerenzaak. Ze moeten daar scherper op acteren, zorgen dat het puur blijft en geen aanleiding geven tot zinloos rellen zoals tijdens de Corona demonstraties gebeurde.
Zou de commissaris van de koning, Arno Brok, in de war room diep in de catacomben van het Provinciehuis hebben gezeten met een open lijn naar de Leeuwarder vliegbasis om desnoods zo’n Reaper in te zetten, een van de killerdrones die hier sinds kort gestationeerd zijn. We schoven samen voorzichtig wat dichter naar de gevels voor het geval dat. Als overlevers van de Koude Oorlog met in de straat, toen ik jong was, een buurman als Blokhoofd van de Bescherming Bevolking, kun je niet voorzichtig genoeg zijn.
Liggen er tunnels die het Provinciehuis, het Stadskantoor, het oude stadhuis en de burgemeesterswoning – en wie weet de FEBO voor als het laat wordt – met elkaar verbinden soms en waar het nu een komen en gaan van hoge ambtenaars en adviseurs is? Wordt er gesproken over het op strategische plekken doorsteken van dijken, het openzetten van sluizen en het opstarten van het Woudagemaal teneinde het boerenland van het Friese midden onder water te zetten om de boeren zo een lesje te leren. De Friese Waterlinie. We konden er alleen maar naar gissen.
De trekker op de hoek van de Druifstreek werd in z’n achteruit gezet, draaide vervolgens rechts de Keizersgracht op en verdween luid toeterend en tergend langzaam richting Oosterkade. De hele stoet volgde, met na de trekkers een sliert auto’s met van die rode boerenzakdoeken aan de zijspiegels, het nieuwste wapen van verzet. Een golf van teleurstelling oproepend bij de omstanders, tenminste dat idee had ik. Opluchting daarentegen bij al die wachtenden in auto’s en streekbussen op weg naar huis, naar het kind dat staat te wachten bij de overblijf, de trein die vaak vertraagd is maar nu net niet of gewoon om van alles af te zijn.
Sido Martens
