Door Andries Veldman
Foto: KP
De rilletjes gaan verdwijnen. De rilletjes zijn de betonranden die her en der verspreid liggen aan de rand van de fietspaden in Leeuwarden. Ze hadden als doel een scheiding aan te brengen tussen verschillende verkeersstromen. Een goed voorbeeld is de verhoging in de Schrans bij de spoorwegovergang aan de kant van de Hollanderdijk. Het was een klein berichtje in de krant, maar soms zijn kleine berichten groter dan je denkt. Ed Nijpels heeft mij weleens verteld dat een ongeluk met een veerboot zijn grootste nachtmerrie was. Het leed veroorzaakt door rilletjes is minder bekend en laag bij de grond, minder stoer ook en spreekt daardoor minder tot de verbeelding.
De rilletjes verdwijnen vanwege dezelfde argumentatie als voor hun aanleg werd gebruikt: veiligheid. Tja, je kunt soms alle kanten op met dezelfde argumenten. Handig voor bestuurders. Het wordt ze vast onderwezen op de Thorbecke Academie, de bestuursacademie waar Leeuwarden ooit zo hoog van opgaf. Je hoort er nu minder over nu de opleiding minder exclusief is geworden. Bovendien kun je tegenwoordig met allerlei opleidingen in het bestuur terechtkomen, zelfs zonder opleiding. Soms hoor ik een docent van de Thorbecke Academie op de radio tijdens de verkiezingen. Dan heeft de dienstdoende redacteur in het namenbakje het kaartje verkiezingen opgezocht en floept de naam van Rieks Osinga tevoorschijn. Vervolgens lepelt Osinga ongeveer dezelfde argumenten op als bij de rilletjes waarom de ene partij voor staat en de ander achter. Of andersom. Zou zo maar kunnen.
Maar terug naar de rilletjes die gaan verdwijnen en die eigenlijk nooit aangelegd hadden mogen worden. Ze hebben meer onheil aangericht dan dat ze nut hadden. Op de Drachtsterweg had je ook een rilletje, die was om de scheiding aan te brengen tussen de tweebaansweg voor het autoverkeer en de busbaan. De busbaan is een overblijfsel uit een periode dat het openbaar vervoer de wind mee had. Er verschenen allemaal busbanen die later weer geruisloos verdwenen. Net als nu met de rilletjes. De rilletjes op de Drachtsterweg hadden een geel reflectiedriehoekje. Hieraan kon je zien hoeveel ongelukken er door de rilletjes plaatsvonden. Met tachtig of honderd langs een betonnen rand, je vraagt je af wie dat verzint. Er moeten nu nog altijd heel wat Leeuwarders benauwde momenten beleven wanneer ze terugdenken aan de Drachtsterweg met de rilletjes. Hetzelfde gevoel als veel fietsers krijgen als ze denken aan hun valpartijen door rilletjes langs het fietspad.
De ongelukken met de rilletjes worden, neem ik aan, niet geteld. Maar afgaande op die beschadigde driehoekjes op de Drachtsterweg zullen het er veel geweest zijn.
