Ook deze zomer weer enkele prachtige verhalen uit ons archief, 2002
Geachte redactie,
Zoals u weet heb ik in het verleden een aantal columns geschreven voor uw fantastische blad. In goed overleg hebben wij toen afscheid genomen, maar helaas noopt mijn financiële toestand mij nu u te verzoeken of ik hier opnieuw mee kan beginnen. Ik zal proberen de situatie uit te leggen. Na de invoering van de euro waren ineens al mijn geldproblemen verdwenen en stroomden de nieuwe munten en vooral briefjes binnen. Op de wijnkaart en de menulijst had ik net als al mijn collega’s van andere horecabedrijven eenvoudig alle guldentekens door die van de euro vervangen. Daardoor verdubbelde de omzet van het restaurant. Dit had tot gevolg dat ik mijn tien jaar oude Renault Express kon inruilen voor een BMW-cabrio.
En dat was niet het enige. Mijn woning boven de zaak ging ik verhuren aan een Thorbeckestudente en zelf had ik een bescheiden optrekje in de Belgische miljonairsstreek Brasschaat. Dat is wel even rijden op en neer, maar met een BMW-cabrio is het een fluitje van een eurocent. Bovendien kon ik besparen op de belasting door in België te gaan wonen en er kwam ook nog huur van de bovenwoning binnen. Er was nóg een plezierige bijkomstigheid. U weet dat ik sinds mijn laatste relatie wanhopig op zoek was naar een nieuwe vriendin. En toen, dankzij de euro lukte, dat zomaar. Door de ruimere pecunia en de BMW-cabrio, ik weet dat het een beetje arrogant klinkt, kwamen ze op me af als vliegen op de stroop. Ik kocht ook nog een aantal aandelen Heineken, dus het geluk kon niet op. Dat dacht ik tenminste.
Helaas is het tij gekeerd. Nu na, ruim een half jaar, schijnen de klanten eindelijk door te hebben dat ze veel te veel betalen en blijven ze weg of komen in ieder geval minder vaak. Ook is hun eet- en drinkgedrag veranderd. Een vijfgangendiner wordt in de meeste gevallen ingeruild voor een enkel hoofdgerecht. De wijnen die op de kaart staan drink ik zelf maar op want er worden door mijn gasten alleen maar glaasjes huiswijn gedronken. Ik kan dat rustig doen, want ik hoef niet meer naar Brasschaat te rijden, dat huis staat inmiddels weer te koop. Bovendien heeft de garage mijn BMW-cabrio teruggehaald.
Ook geven de gasten geen fooien meer. Die gebruikte ik vroeger om de hulpjes zwart te betalen. Dus sta ik nu vaak zelf af te wassen. De adviseur van de beleggingsbank heeft me ook al geadviseerd om de aandelen Heineken weer te verkopen, maar die zijn, doordat ook een glas bier te duur is geworden, al de helft minder waard dan ik er destijds voor betaald heb. Ook mijn vriendinnen laten het een voor een afweten. Nu was die situatie me al bekend van het tijdperk voor de euro, maar hierdoor heb ik ook plotseling geen onderdak meer.
Ik heb wel even geprobeerd om de Thorbeckestudente uit de woning boven de zaak te krijgen, maar dat is niet gelukt. Toen heb ik haar voorgesteld om dan daar maar samen te gaan wonen, maar ze viel niet op oude mannen, zei ze. Voor een goed bed kan ik gelukkig af en toe bij De Terp terecht. De overige nachten slaap ik op een matje in het restaurant tussen tafel een en twee. U ziet dus dat mijn situatie tamelijk uitzichtloos is. Daarom zou het zo mooi zijn als ik mijn baantje bij uw blad weer op kon nemen. Misschien wilt u mij wel hetzelfde aantal euro’s betalen als u vroeger aan guldens deed. Hopende, echter met een angstig hart, op de goede afloop, wil ik u vriendelijk groeten. Uw bereidwillige dienaar, Klaas Kasma
Klaas Kasma, restaurant Piet Paaltjens
