Bron: Huub Mous
Foto: Dolf Kessler
Op 26 april j.l. was het exact zestien jaar geleden dat ik met dit weblog ben begonnen. Destijds had ik geen benul in welke werelden je allemaal met een weblog kunt belanden. Vaak had ik het gevoel dat ik een eigen medium had gecreëerd. Diverse keren werd ik benaderd door journalisten van de echte media die iets wilden weten naar aanleiding van mijn blog. Behalve door journalisten van de NRC, De Volkskrant, Trouw, Financieel dagblad, de LC en Omrop Fryslân werd ik benaderd door de VPRO televisie, Radio Wereldomroep, De Haagse Post, AVRO-radio, NPO radio 5, IKON en en wie al niet. Een van mijn blogs werd gebruikt als examentekst Nederlands voor het VWO. In de aanloop van de manifestatie Lwd 2018 werd ik zowat het Friese aanspreekpunt voor de landelijke media die wilden weten wat er toch met die rare Friezen aan de hand was.
Hoe dan ook, mijn weblog leidde door de jaren heen tot meerdere interviews op radio en tv. Ook kwam ik door mijn blog met allerlei mensen in contact van wiens bestaan ik niet wist. Professoren, kunstenaars, schrijvers maar ook mensen van wie ik niet wist wie ze zijn of wat ze doen, maar die kennelijk wel mijn belangstelling delen. Ik kreeg meerdere malen advocaten aan mijn broek die mij per brief mededeelden dat ik iets van mijn site moest verwijderen op straffe van een dwangsom. Ook werd ik een keer aangeklaagd wegens smaad, maar dat werd weldra geseponeerd. Mij werden deskundigheden toegeschreven, waarover ik helaas niet altijd de beschikking had. Zo werd ik ooit benaderd voor een interview over het Oera Linda Boek. Ik heb de betreffende persoon beleefd doorverwezen naar professor Goffe Jensma. Je kunt helaas niet overal verstand van hebben.
Wat ik echt onderschat heb zijn de psychologische effecten die een eigen weblog op je zelf kunnen hebben. Soms kan het een ware ballast worden. Je moet dan oppassen jezelf niet door het medium te laten meeslepen. Soms moest ik ook een paar dagen stoppen met bloggen. Maar het bloed kroop telkens weer waar het niet gaan kan. Ik heb mezelf sindsdien de beperking opgelegd dat ik pas laat in de middag met mijn blog mag beginnen. Meestal doe ik er een klein uurtje over. Zo rond etenstijd, dat breekt de dag het minste op. Het is ondertussen wel een heuse verslaving geworden. Ik ben bang dat ik er nooit meer vanaf kom. Mijn weblog is voor mij niet alleen een gezonde uitlaatklep, maar ook een bron van voldoening.
Lees hier verder
