(tekst op Facebook van Albert Ypma en Ivo Poelsma)
Dodenherdenking op 4 mei,
Voor mij de laatste keer in de Prinsentuin in Leeuwarden.
Herdenking van de bevrijding van Nederland.
…Zo’n 40 keer heb ik dit gedaan waarbij ver weg de meesten bezoekjes aan de Prinsentuin in Leeuwarden waren.
Heb deze herdenking zien groeien van een paar honderd bezoekers naar de huidige vele duizenden. Laatste jaren doen allerlei zaken die in mijn ogen niets te maken hebben met de bevrijding van ons land zijn intrede in deze herdenking. Alle gekte van de Nederlandse politiek en Groot Europa hebben ook zijn intrede hier gedaan.
Alle geloven en politieke stromingen worden onder de loep genomen. Tolerantie, verdraagzaamheid en iedereen is welkom in ons land, waarbij je tussen de regels duidelijk kunt beluisteren links is goed en alles wat anders riekt (rechts) is fout. Er worden nog net niet namen / groeperingen of partijen genoemd. Een verstaander heeft maar een half woord nodig.
Denk dat in dit tempo de herdenking over pakweg 5 jaar helemaal niet meer over de bevrijding gaat. De jongeren die er nu zijn weten straks niets meer over 40 / 45. Ze krijgen hele andere verhalen te horen. Goed en kwaad gaat bepalen, dus links en rechts.
Ondertussen heeft het huidige politieke beleid de verloedering een vorstelijke voedingsbodem gegeven. Niks geen tolerantie maar een ondersneeuwen van wat er bereikt is na de oorlog in Nederland en Europa. Ik ga naar een herdenking op 4 mei voor de gevallenen in de oorlog en voor de deportatie zeg maar uitroeien van ruim 6 miljoen Joden en een paar miljoen andere bevolkingsgroepen zoals zigeuners en Homo’s. Ik wil niet een politiek verhaal lezen tussen de regels zoals links goed rechts slecht.
Ik zie mijn land ondersneeuwen in een nieuwe orde die ik niet wil of gekozen heb. Zie helemaal geen afspiegeling bij de herdenking van de samenleving. Ook zie ik dat niet via internet en tv op andere plaatsen. In de grote steden is de bevolkingssamenstelling al heel anders maar dat zie ik niet terug bij de herdenkingen landelijk.
Volgens mij is er iets gruwelijks mis aan het gaan in onze samenleving. Ik ga wel in het vervolg in mijn eigen gezinsomgeving de herdenking houden.
Albert Ypma
——————————.
Ivo Poelsma
De dodenherdenking stemde mij droevig. Niet eens zozeer om de geëigende reden. Het was alsof er definitief een einde is gekomen aan de herdenking als een moment waarop zij centraal staan die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt.
Het leek een definitief en bijna bewust geënsceneerd afscheid van de oorlogsgeneratie. Ze waren er nog wel, maar voerden niet meer het woord en legde niet meer zelf de kransen. Ze waren welbeschouwd niet veel meer dan stille decorstukken. Alsof ze er waren omdat men niet om ze heen kon.
De Tweede Wereldoorlog lijkt daarmee voorgoed geschiedenis; verhalen uit de tweede hand.
Het draait niet meer om levende herinneringen aan de verschrikkingen van de oorlog en de bezetting.
Dat stemde droevig.
(foto: De Overval)
