Bron: Stimuleringsfonds voor de journalistiek
Wat gebeurt er als lokale en regionale media gaan samenwerken? In een drieluik vertellen hoofdrolspelers van geslaagde en minder geslaagde samenwerkingen over hun ervaringen. Het tweede deel staat in het teken van obstakels. Op welke ‘bumps in the road’ stuitten Jan Koster (Omrop Fryslân), Brian van der Bol (Omroep West), Bram Logger (onderzoekscollectief SPIT) en Arnoud Bodde (Dagblad van het Noorden) en wat leerden ze daarvan?
Goede afspraken maken met de partij waar je mee wilt samenwerken. Het klinkt vanzelfsprekend, en toch gebeurt het niet altijd. Dat houdt een risico in, vertellen de ervaringsdeskundigen. Want zonder afspraken kan zelfs de kleinste kink in de kabel voor problemen zorgen.
Hommeles in Friesland Neem het samenwerkingsverband in Friesland. Jan Koster – oud-directeur van Omrop Fryslân en de aanjager van Nys.nl, een gezamenlijk nieuwsplatform van Omrop Fryslân, de Leeuwarder Courant en het Friesch Dagblad – blikt terug: ‘Zelfs na de lancering bleven de andere hoofdredacteuren wat angstig. Ze waren bang dat hun kleur en de pluriformiteit in de regio in gevaar zouden komen en vreesden voor het bestaansrecht van hun kranten. Ook al is dat nooit de opzet geweest.’
Daarna traden er juridische problemen op. ‘Het was heel moeilijk om de geldstromen van de commerciële partijen en de omroep gescheiden te houden’, vertelt Koster. Dat is noodzakelijk, want een bepaling in de Mediawet verbiedt dat advertentie- of andere commerciële inkomsten uit een publiek-private samenwerking bij een private nieuwsorganisatie belanden. Een publieke omroep mag namelijk niet bijdragen aan de winst van een private partij. Uiteindelijk leidde dat tot een definitieve breuk en het einde van Nys.nl. Maar volgens Koster was dat niet de voornaamste reden: ‘Als niet alle partijen willen samenwerken is het makkelijk om een juridische reden te vinden waarom dat niet kan. De echte wil is er nooit geweest.’
Als hij het nogmaals zou mogen doen, zou hij duidelijke afspraken willen maken: ‘We deden het nu sympathiek en gaven werkenderwijs invulling aan de samenwerking. Ik dacht, we willen het en dan komt het wel goed. Een volgende keer zou ik harde garanties willen hebben: hoeveel mankracht levert iedereen, wat doet iedere partij, en je daar dan voor 2 jaar aan committeren.’
