Bron: Kerst Huisman
Twee keer heb ik nu een wandeltocht met sandwichbord gehouden: op donderdag 23 november in Harkema, op dinsdag 4 december in Surhuisterveen. Op mijn bord staat aan twee zijden een niet mis te verstane leus: ‘Jenny Douwes moat FRIJ sprutsen wurde’. Dat gaat dus over het hoger beroep, dat haar en ‘de jongens van de A7’ eind volgend jaar wacht. Ik ben de straat op gegaan omdat ik de vonnissen die op 9 november tegen Jenny en de mannen zijn uitgesproken, verschrikkelijk onrechtvaardig vind. En ik kan zeggen: ik heb echt een gevoelige snaar geraakt. Heel veel mensen delen mijn verontwaardiging. Dat ontroert mij.
Jenny Douwes heeft slechts opgeroepen tot een ludieke langzaamaan-actie op de snelweg. Precies hetzelfde dat eerder boeren, politiemensen, verontwaardigde Groningers, bruiloftsvierders en mensen van de onderwijzersvakbond al deden. Deels zelfs met medewerking van de politie. Ze wilde bij het Sinterklaasfeest in Dokkum voor haar zoontje van twee en een half geen gevaarlijke reltoestanden. Zij had ook alle reden, daarvoor te vrezen.
Omdat ik verontwaardigd ben over het vonnis dat met name Jenny als zwaarst gestrafte trof, heb ik besloten, mijn eenmansactie voor vrijspraak te beginnen. Jenny staat centraal in mijn actie, ze is boegbeeld, ja haast symbool van de actie op de A7 en het proces. Mijn leus met zes woorden is ideaal, omdat in één oogopslag duidelijk is waarom het gaat. Mijn niet-Friese vrienden snappen het ook onmiddellijk. Maar natuurlijk gaat het ook om die jongens en mannen die het eens waren met de oproep van Jenny en in actie kwamen.
Wat mij ook tot actie bracht, waren de schandalige commentaren op Jenny Douwes en de mannen van de actie. Ik ga hier niet citeren, daarvoor is het te walgelijk, maar ik heb geen enkele moeite, daarvoor in een aantal gevallen het woord ‘karaktermoord’ te gebruiken. Degenen die zoiets schreven in hun stoere forse toonzetting, realiseerden zich helemaal niet hoe minderwaardig hun gedrag zelf eigenlijk is.
Maar er is nog een heel belangrijke reden voor mijn protest. Die heeft betrekking op de gevaarlijke weg die de rechtbank in Leeuwarden met deze buitenproportionele vonnissen is in geslagen. Justitie is heel duidelijk op de stoel van het openbaar bestuur gaan zitten, door burgemeester Marga Waanders, toen nog in Dokkum, niet te dagvaarden. Dat is een ernstige misser. De rechtsstaat, en dus de democratie, berust op de scheiding van de drie machten: de wetgevende (politiek en parlement), de uitvoerende (regering, ambtenaren, instituten van de overheid) en de rechterlijke macht.
Die scheiding is ingevoerd om waarborgen te hebben tegen het gevaar dat in het bijzonder de uitvoerende macht een soort dictatuur wordt. Dat gevaar zit er altijd in, want de verleiding van de macht is groot. Het openbaar bestuur, in elk geval het uitvoerende deel daarvan, moet zo nu en dan echt wel eens aan het jasje worden getrokken. En dat is nou precies datgene wat Jenny en de jongens van de A7 hebben gedaan. En daarom pleit ik voor hun vrijspraak.
Mijn derde wandeling is woensdagmorgen 12 december in Drachten. Ik begin omstreeks 10 uur bij schouwburg de Lawei en loop dan het centrum in. Tegen 12 uur ben ik weer vertrokken. Uiteraard is het leuk als sympathisanten even langs komen, maar ook zonder hen ga ik door.
