Bron: Herman Gallé
Foto: MCL
Vanmiddag bezochten wij met een hoogbejaard familielid de SEH van het M(edisch) C(entrum) L(eeuwarden. Lokatie en toegang van de SEH is veranderd sinds enige tijd. Wat ons in negatieve zin opviel was dat de afstand van het parkeerterrein tot de ingang erg lang is. Een lang smal tegelpad leidt de bezoeker naar de ingangsbalie. Voor ouderen en slecht ter been zijnde mensen is die afstand een behoorlijke handicap. Toen wij ons ’s avonds weer naar onze auto wilde begeven zagen we aan het begin van het parkeerterrein twee mensen zich gebrekkig voortbewegen richting ingang. De man liep zeer moeizaam achter een rollator die hij met één hand bestuurde. Met de andere hand probeerde hij een rolstoel, waar een vrouw in zat, op het smalle tegelpad zo goed en zo kwaad als dat ging voort te duwen. We boden onze hulp aan wat in dank werd aanvaard. Mijn vrouw duwde de rolstoel en ik begeleidde de man bij zijn moeizame rollatortocht. Hij was al gauw bekaf, reden waarom ik een paar rustpauzes inlaste. Toen de ingang zo’n beetje in zicht kwam ging het mis. Een van de rollatorwieltjes schoot van het pad en kwam in het mulle zand daarnaast. Voor ik iets kon doen viel hij. Hij was vrij fors en ik slaagde er niet goed hem weer in de benen te krijgen, temeer daar hij door zijn handicap allerminst soepel bewoog. Met hulp van een paar intussen toegesnelde bezoekers van de SEH kregen we hem weer overeind en konden we de laatste tientallen meters afleggen. De man was intussen behoorlijk overstuur en moest even bijkomen. Hij bleek een lichte verwonding aan zijn rechterhand te hebben overgehouden. Toen we zeker wisten dat het stel uiteindelijk in goede handen was zijn we naar huis gegaan. Van een paar omstanders hoorden we dat er al heel veel klachten waren ingediend betreffende de onmogelijk lange en onduidelijke route naar de SEH. MCL DOE HIER IETS AAN!
