Bron: Gert Jaap van Ulzen
Voor de achterblijvers – belevenissen van een Raadslid (4)
Ik ben ooit gewaarschuwd – door een voormalig wethouder, nu ergens burgemeester – voor het tempo wat ons politiek bestuur hanteert. Deze voormalig wethouder wist mij ook te melden dat ‘de armoede heeft gewonnen, zij blijft’. Dan kan een ieder afleiden dat het niet een voormalig VVD wethouder – nu burgemeester – betreft.
De persoon in kwestie had natuurlijk gelijk, het bestuurlijk tempo is soms killing. Zonder duurzaam klimaat neutrale vitamine preparaten met een gezonde dosis ‘vermoorde worteltjes’ is het bij tijd en wijle amper vol te houden.
Zo werd bij het dossier ‘opdoeken kunstencentrum Parnas’ besloten de liquidatie daarvan over te laten aan een professional. Terecht, het liquideren van organisaties is een vak. Wanneer je daar een amateur op loslaat, wordt elk liquidatie proces vanzelf duur. [De VVD was overigens überhaupt tégen de sluiting van Parnas]. Het inhuren van een professional is trouwens nog geen garantie – in dit geval werd vergeten het contract met het schoonmaakbedrijf op te zeggen.
De ‘Parnas curator’ werd onder de titel ‘vereffenaar’ benoemd. Mij was niet duidelijk wat dat ging kosten – en niet totaal irrelevant – wie gaat dat betalen? Parnas óf de gemeente? Per slot van rekening brengt een zelf ‘op de pakje drager’ te vervoeren verkochte piano niet genoeg op om én een sociaal plan – én een vereffenaar – van te betalen. Op niet gestelde vragen komt so wie so geen antwoord.
Tring, tring, rinkel. Hallo, kunt u mij doorverbinden met de vereffenaar. Waar gaat het over? Over de vereffening. ‘Ik moet wel weten waar het over gaat’. Goed, ik probeer het nogmaals, maar dan in het Mexicaans, dat schijnt te helpen. Of te wel …
Hallo, hier de vereffenaar … over. Ik wil graag een afspraak met u maken voor donderdag … over. Dat kan, donderdag over drie weken heb ik tijd. Ik bedoel komende donderdag … over. ’Dan heb ik het druk’ … over. Dat klopt … met mij … over en uit.
Ik werd dus de volgende dag buitengewoon hartelijk ontvangen. Op mijn vraag wat het ging kosten – en wie het ging betalen – bleef de vereffenaar oorverdovend stil. Daarvoor moest ik mij maar melden bij de wethouder. Dat was dezelfde wethouder die mij eerder wist te melden dat ik voor het antwoord op mijn vraag bij Parnas moest zijn. Iets met kastje en een muur.
Me dunkt, tijd voor een follow-up mail. Iets met een Raadslid wat blijkbaar een beroep moet doen op de Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB) om antwoord te krijgen op een eenvoudige vraag. Wat gaat het kosten en wie gaat het betalen?
En kreeg ik antwoord? Jazeker, een paar weken later. ‘Ik zie je mail nu pas, maar ik zit in een vliegtuig naar China – om de wereld te redden, ‘ik neem het mee’. De PvdA ex-wethouder Janny Vlietstra ging ook ooit naar Moskou tijdens de koude oorlog – om uit te leggen hoe de democratie werkt. Die nam ook iets/iemand mee – hadden ze het daar maar gehouden.
Om de eerder genoemde ex-wethouder – nu burgemeester – maar weer eens te citeren ‘Ik neem van alles mee, maar of je het ooit terugkrijgt … dat ga ik met een kruiwagen zelfs niet redden. Kruiwagens … ik ben ze de afgelopen twee jaar vaker tegen gekomen. Gewoon antwoord geven op een éénvoudige vraag, vraagt soms blijkbaar om een tientonner.
