Wat vind je van de opmerkingen van je voorganger?
Die vraag is mij eind juni een aantal malen gesteld. Mijn voorganger Frits Migchelbrink en Jan Oosterhaven zijn door de Noordelijke pers geinterviewd over de resultaten van het Langman akkoord uit 1998. De koppen in de krant suggereerden dat met name bestuurlijk Fryslân nogal dwars lag en dat daardoor veel minder bereikt is met de samenwerking dan mogelijk was. Kortom Fryslân heeft het Noorden en zich zelf tekort gedaan.
Tja, als oud gedeputeerde heb ik daar natuurlijk ook een deel van meegemaakt, vrij intensief zelfs. Voor mij is het niet zozeer de vraag of de heren jaren na dato gelijk of ongelijk hebben. De meeste reacties waren ook voorspelbaar, voornamelijk ontkennend. Jammer, want de heren maakten een paar belangrijke punten. Dat eenheid meer oplevert dan verdeeldheid bijvoorbeeld. Een cliché zou je zeggen, maar kennelijk moet dit cliché voortdurend herhaald worden. En terecht, want de economie trekt zich niets aan van bestuurlijke grenzen, terwijl bestuurders binnen hun eigen grenzen blijven denken.
Het beeld over de Friese verdeeldheid is echt achterhaald. Jazeker, in de jaren negentig heeft dit wel degelijk een rol gespeeld. Een mogelijke Zuiderzeelijn waarbij Leeuwarden buiten beeld bleef heeft lang de Friese discussie negatief beinvloed. Anno nu zie ik dat niet meer. Met de komst van het ‘grote stedenbeleid’ en veranderende verhoudingen tussen bestuurders van de provincie en Leeuwarden, is er een omslag gekomen. Leeuwarden is veel meer de binnenstad van Fryslân geworden. In vergelijking met de stevige discussies tussen de provincie Groningen en de stad Groningen lijkt het wel of de Friese verhoudingen zich nu voordoen in Groningen.
Per saldo echter levert al die bestuurlijke drukte geen arbeidsplaats op. Een duidelijke visie, een gericht beleid wel. Daarom is het jammer dat er drie economische beleidsplannen van even zo veel provincies verschenen zijn. Nu die er toch zijn zou dat opgetild moeten worden naar één gemeenschappelijke aanpak voor een beperkt aantal, overstijgende, gemeenschappelijke doelen. Innovatie, binnen of buiten topsectoren, vraagt om ondersteunende acties van overheden. Eenheid van visie en uitvoering is daarbij belangrijk en dat benadrukken mijns inziens de heren Migchelbrink en Oosterhaven. Hoe lang duurt het nog voordat we dat cliché niet meer als waarschuwing ter harte hoeven te nemen?
