Door Andries Veldman
Se make mij de pis niet lauw
Op de vrijdagmarkt moest ik even glimlachen toen KEES MOURITS vertwijfeld aan een van zijn achterburen vroeg of zij ook lid waren van zijn fietsersbond. We zaten op het terrasje van wafelbakker MARTIN DEKKER de wereld door te nemen. Ook architect GRIETZEN BERGSMA en kunstenaar en politieagent HORST DIJKSTRA waren aangeschoven. De achterburen moesten luid lachen om de vraag van Mourits. Nee, zij waren geen lid.
Aan mij vroeg Mourits hoe dat nou kwam. Ik vertelde hem dat, als je niet eens in staat bent om de ambtenaar die over het verkeer gaat en op Ameland woont, naar Leeuwarden te halen, er wel iets goed mis is. Bovendien zag ik nog geen enkele inspanning om van Leeuwarden Fietsstad van het jaar te maken, zoals CDA-wethouder FRISO DOUWSTRA ons ooit heeft beloofd. Veel meer dan een luchtverplaatsing heeft die uitspraak niet opgeleverd. Na twee vergeefse pogingen om het predicaat Fietsstad van het jaar binnen te slepen, sla je een geweldige pleefiguur wanneer dit opnieuw mislukt.
Kees was wel met de wethouder op de fiets door de gemeente geweest. Maar de tientallen knelpunten voor fietsers liggen er nog onaangeroerd bij. Voorlopig is Douwstra vooral in de weer met het uitdelen van taarten, begreep ik. Ik ken het taartenbeleid van ons college niet, maar Mode KEES is onlangs in de prijzen gevallen. Stond Friso Douwstra met een assistent ineens voor de deur met een taart van SALVERDA, aldus een verschrikte ondernemer. Mourits, al honderd jaar in de weer om de fietsers te gerieven, had van Douwstra nog geen taart mogen ontvangen, zo kon ik noteren. Architect Bergsma, ik durf het bijna niet te verklappen, meldde en passant dat de bouw van een nieuwe horecazaak op het terrein van de roemruchte snackbar Tromp aan het Ruiterskwartier nu eindelijk gaat beginnen. Begin maart gaan de heipalen de grond in. En dat na tien jaar overleg. Eerst zien, dan geloven. Horst Dijkstra had een schilderij verkocht aan een mevrouw uit Chicago. Alle verzamelaars van zijn werk zijn nu gewaarschuwd! De schilder en de architecten gingen vooralsnog taartloos door het leven.
Waar ik ook enorm om moest gniffelen, was het verhaal over het afscheidscadeau voor burgemeester CRONE. Volgens goed ingelichte bronnen heeft onze eerste burger aan de technische dienst van de gemeente gevraagd om op zijn afscheidsdag alle fonteinen in Leeuwarden te laten werken. Meer hoeft hij niet. Hoe mooi zou het zijn wanneer Crone de stad zou kunnen verlaten met werkende fonteinen. En dan ook echt álle fonteinen, inclusief die bij zwembad Blauwe Golf en WTC, die al jaren geen water meer geven. Ik denk dat onze burgemeester om het onmogelijke heeft gevraagd.
Waar ik ook enorm om moest lachen, ja schateren zelfs – mijn vrouw zei: wat is er aan de hand? – was het afscheidsinterview in de Leeuwarder Courant met directeur ARTHUR OOSTVOGEL van schouwburg De Harmonie. Maar liefst twee verslaggevers waren voor het vraaggesprek uitgerukt. De een om vragen te stellen en de ander om zakdoeken aan te reiken. Bij Oostvogel mislukte bijna alles, begreep ik uit het relaas. Zijn programmering was te populair, hij was niet in staat gebleken om het grootste Straatfestival te organiseren terwijl hij wel had beloofd dit te zullen doen, hij moest ieder jaar hetzelfde treurige beleidsverhaal bij de raadsleden oplepelen en, tot overmaat van ramp, kwam hij er niet aan toe om een paar stoelen en tafels op het terras aan de kade voor zijn schouwburg neer te zetten. Zeventien jaar lang treurnis.
Onvermeld bleef nog zijn poging om een restaurant te openen boven de ingang van de cultuurtempel. Het was één groot tranendal, en de zakdoeken kwamen om de haverklap tevoorschijn. Iedere keer wanneer Oostvogel met een plannetje bij de gemeente aanklopte was het: kan niet, mag niet. Ik zag hier meteen een voorstelling in, een eigen productie die we ook al zo lang hebben moeten ontberen. Met een Kan-Niet-Mag-Niet-festival had Oostvogel de grote zaal met gemak vol kunnen krijgen, met lieden die hetzelfde is overkomen. Zet je daarbij een paar dansende ambtenaren onder leiding van koning HARMEN DE HAAS (zie het verhaal over WTC/Cambuur elders in deze krant) op het podium, dan is succes verzekerd. De tweedeling in de Leeuwarder samenleving wordt op een vrolijke manier inzichtelijk gemaakt. Het zou een voorstelling zijn geworden waar nog jaren over gepraat werd.
Ook over het terras aan de kade had Oostvogel zich geen zorgen hoeven maken. Enkele jaren terug kwam horecaman KEES VAN DER MEER van restaurant de Vrouwenpoort met het plan om op deze plek een terras te organiseren, nu het niet opschoot met Oostvogel. Maar wat gebeurde er? PvdA-raadslid HEIN DE HAAN was er als de kippen bij om problemen op te werpen die Van der Meer onderhands al had opgelost. Van der Meer, die het plan van a tot z geregeld had, vond het geen enkel bezwaar om de taken van Oostvogel over te nemen. De directeur kon gerust iedere dag, zoals hij dat gewoon was, om kwart voor vijf op zijn e-bike stappen en naar zijn boerderette in Gytsjerk afreizen.
Ik heb het wat te doen met de huidige wethouder De Haan die nu een tas vol heeft met ingewikkelde stukken waar het organiseren van een terras aan de kade bij in het niet valt. Gaat dat wel goedkomen met De Haan? Arme wethouder, arme gemeente, arme PvdA. Ik hoop maar dat hij een beetje hulp heeft.
foto: Harrie Muis
