door Harry Turksma
Muzikale memoires
Laatst lag ik bij de psych op de sofa. Hij vroeg mij te vertellen over de meest gênante gebeurtenis uit mijn leven. Er schoot me meteen een pijnlijk incident uit mijn weinig succesvolle loopbaan als muzikant te binnen.
Ik was 17 en slaggitarist in een blues/rock band. Elk bandje had indertijd een solo- en een slaggitarist. De eerste droeg het zaakje en de tweede was meestal een prutser die alleen de akkoordjes mocht spelen. We deden mee aan een talentenjacht in Zalen Tivoli aan de Huizumerlaan. Van begin af was duidelijk: de eerste prijs was voor ons. Wij waren vijf langharige, vrijgevochten boys die goed bij de chicks lagen en het helemaal gingen maken. Het evenement werd georganiseerd door Willy Scholte, een nogal raadselachtige figuur uit Drachten.
Willy was een jaar of vijftig, ging steevast gekleed in een zwarte coltrui, strakke spijkerbroek en cowboylaarzen. Hij had een bierbuik, een borstelsnor en een bloedmooie vriendin. Verder reed hij gedurende verkiezingstijd rond in een geluidswagen van het CDA, waarmee hij heel Drachten terroriseerde. Onze band werd door hem gefinancierd en gemanaged, maar van corruptie tijdens de talentenjacht was geen sprake. Willy zou zich verre van de juryleden houden, zei hij. Niettemin ervoeren wij het feit dat onze manager en weldoener tevens de organisator was, als een steuntje in de rug.
Zoals in die dagen gebruikelijk, hing laag boven het podium een visnet, bedoeld als soort van feestelijke aankleding. Verder was de bühne volgestouwd met versterkers, geluidsboxen en weet ik wat al niet. Onze band stond als uitsmijter geprogrammeerd. Wij zouden al het voorgaande als amateuristisch gefröbel wegblazen met een stevig stukje rock. Op ons repertoire stond o.a. een nummer van The Who. Wij speelden, c.q. imiteerden dat perfect.
Op zeker moment transformeerde ik in de flamboyante Roger Daltrey, geselde mijn gitaar, sprong op om daarna al spelend in opperste extase op mijn knieën te zinken. Helaas trok ik daarbij het visnet, dat in de stemknoppen van mijn gitaar was vastgehaakt, mee naar beneden. De zaal, toch al melig van wat ze allemaal te verstouwen had gekregen, lag dubbel. Wij zaten als een vijfkoppige hydra gevangen onder het visnet. ´Spelen´ brulde de zaal. Maar dat ging niet meer, want op het podium viel e.e.a. om waardoor kortsluiting ontstond. Wij kropen onder het net vandaan en dropen af door een zijdeur.
In de kleedkamer werd ik bijna vermoord, maar Willy kwam nog net op tijd tussenbeide. Toch al niet in zijn beste humeur schreeuwde hij dat hij de stekker uit de band trok en dat we nog een rekening tegemoet konden zien voor de podiumkleding, en dat we gvd de hele talentenjacht hadden verziekt. Dat was de enige keer dat ik Willy heb horen vloeken.
Ikzelf durfde me van schaamte drie dagen lang niet in de kroeg te vertonen, maar werd evengoed uit de band getrapt.
De psych constateerde dat het goed was dat ik besefte geen rockster te zijn en adviseerde prozac.
======
Harry Turksma werd geboren in Leeuwarden en woont in Groningen. Hij studeerde filosofie aan de UvA en Nederlandse taal- en letterkunde aan de RUG. Daarnaast genoot hij een klassieke muziekopleiding van altviolist Hasso van der Westen en werkte als intermediair voor diverse kunstenaars. Turksma bracht drie cd´s uit, publiceerde twintig korte verhalen en vier romans. Tevens ontving hij onder pseudoniem twee eervolle vermeldingen tijdens poëziewedstrijden, uitgeschreven door de Openbare Bibliotheken.
