Ali Muizer-Postma is overleden. De markante Leeuwarder horecavrouw was samen met haar man Piet eigenaar van café-restaurant Bellevue aan het Oldehoofsterkerkhof. Ali Muizer is 55 jaar oud geworden.
In het Stadsblad Liwwadders beschreef Anton de Boer haar in een column. De column werd later overgenomen in het boek Optimisten leven langer (2005).
Enkele fragmenten uit de beschrijving van Anton de Boer:
Volkse vrouwen
Leeuwarden is een volkse stad. Echte rooien wonen hier. Liever dan internet of e-mail, de mannen postduiven. Dat Leeuwarden bij het skûtsjesilen vooraan komt is logisch. De eenvoud van de schepen en mannen met klauwen die op werken staan. Geen kantoor maar de fabriek in de handen op het voordek. De geteerde adem van zware shag en in de lorum van veel te veel bier. Wijn is voor skiters. Hou op!
Volkse stad met volkse buurten die wemelen van volkse vrouwen. Mijn fascinatie voor deze vrouwen is van voor het Maagdenhuis. Ver voordat ik seks had. Volkse vrouwen hadden wat mijn moeder niet had. Harde stemmen, rode lippen, billen en mooie borsten. Mijn broer zei dat ze vaak naar vis roken, maar dat vond ik niet. Wel zoetige parfum en wit vlees. Zacht en een huid die bepoederd leek. Roken. Sigaretten roken tussen de lippen. Volle lippen die in mijn vroegste gedachten dagenlang konden zoenen met mij.
(…)
Ali Muizer drijft Stadsherberg Bellevue aan het Oldehoofsterkerkhof. Met haar lieve man Piet. Bellevue heette vroeger Golden Oldies. Toch? Dat was ooit een nachtclub. Verder in de geschiedenis was dit een buurt voor lichtekooien en andere geneugten. Bier, vrouwen en arme lui. Taferelen. Altijd al. Op deze prachtige volkse plaats aan het voormalige bodeterrein moet je eens naar binnen gaan bij de familie Muizer. Oké, het gaat om Ali en zij is nou wat ik bedoel. Deze vrouw heeft alles wat een volkse vrouw zo super maakt. De kop, de haren, de stand, de geur, de volheid, zacht en hard tegelijk, stabiel, niet bang, volkswijs en lekker is veel te zacht uitgedrukt.
(…)
Ali Muizer is zo’n vrouw van de straat. Een bierke of een kop koffie en de aanblik van een vrouw die voor mij de verbeelding lijkt van alles wat zinnelijkheid in mij is. Ali heeft dat wat mij niet herinnert aan mijn moeder. Mijn moeder was mijn veiligheid, lekker bij mama als je verdrietig was en dikke boterhammen met jam. Preuts, dat wel. Erotiek met mijn moeder was voor mijn vader. De woorden moeder en naakt waren geen bondgenoten.
(…)
Als moeder en sekssymboliek botsen, zoeken mannen en jongens juist volkse vrouwen. Het fundament in een fenomenale wereld van erotiek die volkse buurten voortbrengt. Geen plissétrutten of Burberry jassen en Laura Ashley in het hoofd of hart van echte mannen.
Vrouwen als frou Goes, Anneke Douma en Ali Muizer laten de harten van alle gezonde jongens stampen van genoegen. Het zijn juist nette vrouwen die logisch verdwaald zijn als het gaat om de liefde. Zij verliezen hun wereldgozers aan wereldmeiden die willen, kunnen en bij wie veel mag. En het mooiste is, je denkt nooit aan je moeder. Als je bent. Met volkse meisjes. En o ja: altijd grote borsten in puntbeha’s. Heer-lijk.
