Door Andries Veldman
Na twaalf jaar ellende worden de wandelpanden in de Prinsentuin eindelijk opgeknapt. De gemeente Leeuwarden maakte vandaag bekend dat de paden in de historische Prinsentuin worden vernieuwd. Aannemer Jansma (bekend van de keitjes op de Nieuwestad!) mag de klus klaren. De vrachtwagens van Jelle Bijlsma (bekend van grote halen snel thuis) zag ik nu al het park inrijden om voorbereidende werkzaamheden uit te voeren.
Iedereen blij, nu alleen nog de wandelaar.
Al direct na de opknapbeurt van de Prinsentuin in 2004 – er werden paden vernieuwd, borders aangelegd en weer verwijderd, verlichting geplaatst – was duidelijk dat de wandelpaden geen succes waren. Er vormde zich stof bij droog weer en smurrie bij regen. De eigenaar van het in de Prinsentuin gelegen restaurant De Koperen Tuin hoor ik in gedachten zachtjes wenen. Klagen over de foute keuze van het plaveisel en de ellende die dit met zich heeft meegebracht (niet alleen voor de restauranthouder) heeft in al die jaren niet geholpen.
Je vraagt je af hoe dit toch mogelijk is. Is hier niet bij nagedacht? Worden wandelaars niet serieus genomen? Of in ieder geval minder serieus dan andere verkeersdeelnemers?
Of moeten we dit getalm beschouwen als een vervelend incident?
Vorige week is het fietspad onder de tunnel van de Dammelaan van een nieuw profiel voorzien. Dit gebeurde voor het laatst in 2004. Aan die tunnel besteedde deze website een jaar later aandacht omdat het profiel alweer was versleten. Na vanuit het wijkpanel en de Fietsersbond hierop te zijn geattendeerd. In de zomerrubriek Waar Is Wyb werd het raadslid Wyb Feddema gevraagd hier aandacht aan te geven. Wyb, los het op, zeiden wij. Niet alleen vonden wij dat de aannemer slecht werk had afgeleverd, we vonden ook dat de gemeente onvoldoende toezicht had gehouden. Ook in dit geval duurde het maar liefst twaalf jaar voordat deze belangrijke fietsverbinding eindelijk werd aangepakt.
Dat raadsleden, die nog altijd zijn aangesteld om het college te controleren, niet kunnen ingaan op alle klachten die zij op hun bordje krijgen, lijkt mij vanzelfsprekend. Maar ze zouden toch net even iets meer afstand kunnen nemen van volzinnen als ‘dit nemen we mee’ en ‘dit zit niet in mijn portefeuille’ of ‘ik ben hier om te luisteren’, die ze in hun raadslidmaatschapsklasjes en bij hun politieke cursussen krijgen voorgeschoteld.
Raadslid sta op!
