Ekhart slaat weer toe: nieuwe experimenten met de ‘inclusieve’ stad.
(Van een correspondent)
Houdt het dan nooit weer op? Het antwoord is, nee, het houdt nooit weer op. Op 20 december – het kon nog net in het oude jaar – kwam het Leeuwarder college van burgemeester en wethouders met een verblijdend bericht. De ‘inclusieve stad’ komt er aan.
Het “sociale domein” werd gedecentraliseerd van rijk naar gemeenten. Leeuwarden liep met de sociale wijkteams en Amaryllis voorop. De gemeente werd niet moe dit rond te bazuinen. Zeer onlangs – begroting 2017 – bleek het financieel en organisatorisch toch allesbehalve koek en ei. Miljoenen tekorten op het sociaal domein, wethouder Thea Koster pakte haar biezen, en wethouder Andries Ekhart komt ter afleiding van de aandacht met een nieuw experiment.
De inclusieve stad moet nu het heil brengen. Een experiment, dat Ekhart en zijn ambtelijke hofhouding niet zelf hebben bedacht. Het gaat hier om – zo wordt ons toegelicht – een “citydeal” , genaamd Inclusieve Stad, in het kader van Agenda Stad door Leeuwarden met Utrecht, Zaanstad, Eindhoven en Enschede, en het Rijk, gesloten. Weinig helder terminologie, waarom een Engelse “citydeal”, “inclusief“ (de stad met inbegrip van, ja van wat), de “Agenda Stad” (houdt Ekhart daarin zijn afspraken bij?).
De inwoners, voor wie het – op papier – allemaal bedoeld lijkt te zijn, komen in de stukken niet aan het woord. Wel wordt uitgebreid ingegaan op de belemmeringen waar de veelbezongen wijkteams – als we het rapport mogen geloven – voor staan. Die belemmeringen zijn – zo lezen we – niet gering. Heel vreemd is het dat in de rapportages over het werk van Amaryllis, die tot op heden zo te hooi en te gras boven water kwamen, nooit over deze grote struikelblokken werd gerept. Het ging allemaal mooi en goed, en de cliënten waren – volgens deze rapportages, waar wethouder Ekhart altijd zijn handtekening onder zette – meer dan tevreden. En nu blijkt het heel anders te moeten.
Hoe anders? Het is totaal in ambtelijk koeterwaals opgeschreven. Voorbeeld:“Er is sprake van een complex samenspel van professionaliteit, budgetten, inkoop, convenanten, regels en routines. Voor elk probleem is er een eigen regeling in een sectorale koker, die een eigen – vaak door de politiek – gesanctioneerde rationaliteit kent. Als we de gedachte van de decentralisaties willen waarmaken moet op al die niveaus tegelijk gehandeld worden. “Nota bene, ‘de politiek’ wordt hier in een enigszins kwaad daglicht gesteld. Waar wethouders, zoals Ekhart, toch zelf onderdeel van die politiek, dit denken en schrijven, zouden zij er goed aan doen zich concreter uit te drukken.
Heel vreemd: wat hier als slecht functionerend systeem wordt voorgesteld, is door al deze mensen zelf bedacht. En aangeprezen als “vooruitgang “, want decentralisatie. Als dit allemaal dermate slecht is gegaan, zou het vertrek van betrokken politici – zoals een Ekhart, die niet moe werd de zegeningen van het nieuwe stelsel te verkondigen – een eerste vereiste zijn. Nu wordt de goegemeente (de inwoners) opnieuw met allerlei innovaties en experimenten opgezadeld. De scepsis onder de bevolking wordt alleen maar groter.
De ambtenaren hebben de wijk Oud Oost uitverkoren voor de nieuwe proefnemingen. Waarom hier? Dat wordt beargumenteerd, maar niet allereerst op basis van de kenmerken van de wijk en aanwezige sociale problematiek. Nee: hier werkt een wijkteam – zo vernemen we – dat al goed in de haarvaten van het gebied zit, een sterke drive heeft en veel potentie om tot andere voorliggende voorzieningen te komen. Een moeilijk controleerbare keuze, want slechts ingewijden kunnen over de gehanteerde criteria meepraten. Een bredere vergelijking van wijken ontbreekt.
De kosten zijn begroot op minimaal € 92.600,-. Dat wordt betaald uit het budget “Behind the Front Door”. “Achter de voordeur“ is voor Ekhart c.s. niet internationaal genoeg. Zie ook hoe de keuze voor Oud Oost onderbouwd wordt, op grond van de aanwezigheid van een “ervaren teamleider met kennisdomein KCC, backoffice en privacy”. De begrippen worden losjes rondgestrooid. Het woordgebruik dient nu eenmaal ook om de lezer te imponeren. Zie bijvoorbeeld: blockchaintechnologie, populatiebekostiging, afstemming met Sociaal Domein Fryslân, managen PGB, aansluitfunctionaris, fictief meenemen, fictief monitoren, opschaling naar de 2e lijn dan wel afschaling naar de 0de lijn, factsheet, alternatieve interventies, kwadrant bij jeugd, stamtafel/casuïstiekoverleg, ZRM, implementeren beschikkingvrij proces, systeemwereld, caseload, zelfredzame financiën, team foutherstel, grensvlakken diplomatiek regelen, opzoeken van de grenzen van de bestaande kaders, enz. enz.
Het bedrag van € 92.600 is wat geflatteerd voorgesteld. Er moet een extra functionaris voor €60.000,- komen, voor landelijke communicatie is € 12.600,- nodig, en nog eens voor communicatie, inhuur expertise, etc. € 20.000,-. Daarnaast draagt Amaryllis in natura 96 uur per week bij.
Later zien we wel weer, of Amaryllis vanwege deze extra belasting meer regulier budget nodig heeft. Het is voorspelbaar.
