Hypocrisie in de gemeentelijke politiek
Professor Elzinga vertelt het echte verhaal
(Van een medewerker)
Vanavond praat de Leeuwarder raad over de begroting 2020. Het is weer allemaal moeilijkheden en bezuinigingen.
In ons archief vonden we een bericht uit 2011. Dat is alweer even geleden, maar toen stond het er dus ook niet goed voor. De heer Mohammed Benhammed, raadslid van de PvdA kwam met een verhaal in de Leeuwarder Courant. Volgens hem was de slechte financiële positie van Leeuwarden het gevolg van maatregelen van de regering. Een bestuursakkoord had negatieve gevolgen voor Leeuwarden.
De Leeuwarder VVD kwam met een reactie. Het bestuursakkoord waar Benhammed zo boos over was, was een akkoord tussen regering en Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG). Dat akkoord was van de kant van gemeenten in elkaar geknutseld door onder meer de pas benoemde wethouder van Rotterdam, Marco Florijn. Een voor Benhammed niet onbekende persoon, een gevierd man binnen de Leeuwarder PvdA. Benhammed moest dus zijn pijlen ook richten op zijn eigen vertegenwoordigers van de VNG. Dat gebeurde helaas niet.
Van je eigen mensen, zoals Marco Florijn, moet je het hebben. Momenteel vervult hij een belangrijke functie in de schuldhulpverlening. Zelf heeft hij de lokale overheden mee in de financiële ellende gestort. Een ervaringsdeskundige, mag je wel zeggen. Momenteel roepen gemeenten weer allemaal ach en wee, dat het financieel zo slecht gaat. Het klopt allemaal, en al in 2011 was het van hetzelfde laken een pak.
Het echte verhaal
In Binnenlands Bestuur vroeg professor/columnist Elzinga onlangs om een parlementaire enquête in verband met de tekorten in het ‘sociaal domein’. Elzinga stelde dat de VNG – alle gemeenten samen dus – bij de overname van zorgtaken (de decentralisaties met ingang van 2015) heel ondoordacht heeft gehandeld. De VNG wilde volgens Elzinga een decentralisatie ‘van alles wat los en vast zat’, zonder daarbij ook maar enig concept of uitgangspunt te hanteren.
De professor legt uit:
“Toen Brussel na 2012 van Nederland eiste dat een bedrag van bijna 30 miljard zou moeten worden bezuinigd, namen enkele vakdepartementen hun kans waar. Er werd ruimhartig aan de VNG-wens tegemoet gekomen. De budgetten van de gemeenten zouden bijna gaan verdubbelen met een zeer omvangrijke taakuitbreiding in het sociaal domein. En omdat de gemeenten efficiënter kunnen werken dan de provincies en de rijksoverheid – zo was de tranentrekkende redenering – ging de decentralisatie gepaard met een budgetkorting van gemiddeld 15 à 20 procent.”
Volgens Elzinga kregen de gemeenten vervolgens een takenpakket, waarbij de donkere wolken zich vanaf het begin samen pakten.
“Het is dus per saldo de VNG geweest die …. de gemeenten in het pak heeft genaaid en de miljoenentekorten heeft ingerommeld.”
Alle aanleiding voor de Leeuwarder raad – gelet op de voortdurende financiële misère – om professor Elzinga te steunen in zijn streven naar een parlementaire enquête. De kiezer heeft er recht op te weten hoe het allemaal is gekomen.
foto: Harrie Muis
