Foto: Liwwadders
(tekst; Huub Mous)
10 december 2023
‘In Archibald Strohalm staat er al iets over: Ik zou een verhaal willen schrijven waarin iemand een verhaal schrijft en in dat verhaal schrijft weer iemand een verhaal -… en wie is nou de vent die het verhaal schrijft in het verhaal van de oneindigste vent? IK. Het is net als wanneer je de aarde rondloopt; dan kom je weer hier uit, van de ander kant. De gebogen ruimte van de kunst.’
Deze woorden van Mulisch citeert Han Dütting in zijn boek Profiel Harry Mulisch. Ze doen me denken aan een passage van een toespraak die ik ooit mocht houden in het kerkje van Lutkewierum. Midden in mijn verhaal, dat ongeveer 20 minuten duurde, zei ik het volgende:
Ik ben mijn verhaal ongeveer tien minuten geleden begonnen en ik zal mijn verhaal over ongeveer tien minuten na nu beëindigen. Ik kan de illusie hebben dat ik mij thans op het middelpunt van een rechte lijn bevind, maar wie geeft mij ongelijk als ik beweer, dat ik op een cirkel sta met een hele grote omtrek, waarvan ik slechts een heel klein deeltje zie, zodat altijd de illusie blijft bestaan, dat ik mij voortbeweeg op een rechte lijn, terwijl ik in feite voortdurend in cirkels beweeg.
