‘Als dat wat mij dierbaar is wordt aangetast, ga ik ervoor vechten’

Door Andries Veldman

De Haagse bomenridder Florine Kuethe doet hetzelfde als Gonneke van Hoesen Korndorffer (ook afkomstig uit Den Haag) in Leeuwarden: ten strijde trekken tegen hen die bomen willen kappen.

In een stukje in het weekblad Den Haag Centraal staat Kuethe’s strijd beschreven voor het behoud van de kastanjes langs de Veenkade in haar stad. Voor haar inspanningen heeft ze de Haagse Veer 2016 uitgereikt gekregen. Ze is allerminst een groenfreak, maar ‘aan mijn straat, buurt en stad hecht ik veel waarde. Als dat wat mij dierbaar is wordt aangetast, ga ik ervoor vechten.’

In Leeuwarden is mijn interesse voor het gevecht voor boom en tegen de bomenkappers begonnen toen ik ooit op de Emmakade bijkans struikelde over de houtsnippers die daar lagen. Onze voortvarende wethouder Bearn Bilker (CDA) vond dat de bomen een aan te leggen leiding in de weg stonden. Over de gehele lengte van de Emmakade (1 kilometer lang) moest er worden gegraven in de kaden. Over alternatieve oplossingen werd niet nagedacht. Weg bomen. Later kreeg de boom in onze stad status toen Gonneke van Hoesen Korndorffer om kap te voorkomen zich aan een groot exemplaar vastketende. Dat was in de Steynstraat, waar zij woont. Haar actie betekende de start van de lokale afdeling van de Bomenridders, die ze zelf overigens moest oprichten. Haar actie is vooral gericht tegen de gemakzucht die door bestuurders ten toon wordt gespreid wanneer er een ‘probleem’ moet worden opgelost. De boom moet dan al gauw wijken. Vaak is die dan vanuit het niets ‘ziek’ geworden.

In Den Haag zijn er minstens even heldhaftige confrontaties geweest. Kuethe vertelt over de directeur van Plantsoenendienst die tijdens de Tweede Wereldoorlog lucht kreeg van een plan van de Duitse bezetter om enkele kastanjes op Plein 1813 om te halen. De directeur van de Plantsoenendienst trommelde enkele ‘goede’ burgers op die terstond de stammen van de bedreigde bomen met prikkeldraad omwikkelden. De sporen van het draad zijn nog altijd in de bomen terug te vinden. Ze kunnen anno nu gelukkig nog altijd worden bekeken. Op Kuethes Facebookpagina staat ook nog een mooi verhaal over paleis Noordeinde. Ook hier werd op creatieve wijze het belang van de boom voorop gesteld.

Kuethe en ook Van Hoesen Korndorffer zetten die lijn voort: bedenk alternatieven! Voor de Haagse Veenkade, waar de bedreigde kastanjes staan, is er een plan ingediend om de te vervangen kade opnieuw op te bouwen naast de bestaande (dus in het water). In Leeuwarden kiest men daarentegen vaak voor de gemakkelijke weg. Zo sneuvelden er op de Nieuweweg tijdens graafwerkzaamheden op de kade onlangs enkele bomen die omwikkeld waren met een cordon van planken als teken dat ze beschermd moesten worden. Een blind paard had kunnen zien dat de bomen geen schijn van kans hadden want de wortels vlogen de voorbijganger om de oren.

Ook de kap van de kastanjes aan de Harlingerstraatweg kan niet lang meer op zich laten wachten. De bomen zijn enkele jaren geleden bij het vernieuwen van de straat min of meer in een korset van asfalt geplaatst.

De boom hangt in Leeuwarden, ondanks gemeentelijke pr-acties en het aanstellen van een gemeentelijke ecoloog – part-time, het moet niet te mal, nog altijd aan de achterste tiet. Het mag een wonder heten dat de grote bomen voor station en Beursgebouw er nog staan. Het is wachten tot een bestuurder de link legt tussen de leeftijd van deze giganten en de ouderdomsziekten.