Door Klaas Kasma
Foto: Liwwadders
BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 3 oktober
De Boekenpassage is toch niet helemaal hetzelfde, denk ik als ik er na een week van afwezigheid weer binnenstap. Vorige week heb ik een paar uurtjes door gebracht in de BnF; de Bibliothèque nationale de France in Parijs. En mijn eerste gedachte toen ik het hoge glazen plafond en al die rijen boeken zag was, dit lijkt de Boekenpassage wel. Het zal wel wat heimwee geweest zijn. En als ik de tafeltjes en de houten poppen de straat op zeul, moet ik toegeven dat De Rode Loper toch iets minder allure heeft dan die Franse bibliotheek in de Rue Richelieu.
Mijn eerste klant zoekt een boek over de jacht. Ik zit nog wat in Franse sferen en pak het boek ‘La chasse aux canards’ voor hem. Hij kijkt het even in maar zegt dan geen Frans te kunnen lezen. Maar gelukkig staat er ook het boek ‘Heer- en broodjagers’ van Siebren Siebenga. Het zijn verhalen over de jacht in de 20ste eeuw in Nederland. De koper komt uit de Achterhoek en is actief jager vertelt hij. Hij heeft mij waarschijnlijk ingeschat als iemand die tegen de jacht is. Hij is dan ook verbaasd als ik hem vertel dat ik ooit op een koude ochtend in november met twee jagers mee ging. En dat ik verschrikkelijk spijt had toen ik daar in een halfdroge sloot lag te wachten tot de ganzen zouden opvliegen. Ik houd niet van jagen zeg ik, maar ik ben gek op wild.
Hoe is het met jouw leven, vraag ik een meisje. Ze wil het boek ‘Dit leven is een leugen’ van Elena Poniatowska kopen. Het is een roman over een arme Indiaanse vrouw in Mexico die tot spiritualiteit komt nadat ze ongeveer alle ellende die er bestaat heeft moeten ondergaan. Ik krijg geen antwoord van het meisje.
Dit boek ga je niet blij van worden, zeg ik tegen een mevrouw die een poosje voor de kast met filosofie heeft gestaan en nu een boek wil afrekenen. ‘Apacolypsofie, heet het boek en is in 2023 geschreven door de filosoof Lisa Doeland. De ondertitel van het boek is ‘Over recycling, groene groei en andere gevaarlijke fantasieën’. Een paar weken geleden toen het binnenkwam heb ik het gelezen. En bij mij leidde het tot onverschilligheid. De wereld is niet meer te redden. En de mensen zullen ook uitsterven volgens dit boek. Maar mijn dagelijkse leven werd er wel gemakkelijker door. Als de wereld en de mensheid toch verloren zijn, waarom zal ik dan nog lege wijnflessen in de glascontainer gooien? Waarom zal ik het groen van de worteltjes nog in zo’n klein groen bakje stoppen om het daarna in de groene container te deponeren? Vergeet het redden van de wereld zoals die wij kennen, staat er in het boek. ‘Het is vijf voor twaalf’ was actueel in de jaren ‘70 van de vorige eeuw, maar nu is het te laat. Even heb ik het idee dat ze het boek weer terug wil zetten in de kast. Dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Alles voor de verkoop. Het is wel een heel interessant boek, zeg ik als ze haar pinpas opzoekt.
Het laatste boek dat ik vandaag verkoop is ‘Kwaadaardig’ van Bianca Verbeek. Ik ken het boek niet. Toen ik het binnenkreeg is het op de tafel met ‘nieuw binnengekomen’ beland. Is het een thriller, vraag ik het meisje dat het boek koopt. Niet echt, zegt ze. Als ze de winkel uit is google ik de titel even op mijn telefoon. Arme stakker, denk ik als ik de samenvatting zie. Die begint met Beschuldigen, dreigementen, fysiek geweld en eindigt met slachtofferrol, somatisatie, vechtscheiding en verborgen narcisme. Ik moet beter opletten denk ik. Dit soort boeken hoort niet thuis hier in deze veilige en vriendelijke winkel. Dit warme nest van koffiedrinkers, literatuur en onschuldig geouwehoer. Als er weer zo’n soort boek binnenkomt gooi ik het meteen in de papiercontainer neem ik me voor.
Voor ik naar huis ga stop ik het boek waarin ik vandaag heb zitten lezen, ‘Nederland, een objectief zelfportret in 51 voorwerpen’ dat is samengesteld door Wim Brands in mijn tas. Straks op de bank met een glaasje wijn ga ik verder lezen over de koffiepot en de kaasschaaf.
