Door Andries Veldman
foto: fietsservice De Vries in Jellum
Ook deze zomer weer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons archief, juni 2016
Twee maal heeft Leeuwarden een gooi gedaan naar het predicaat Beste Binnenstad van Nederland. Het werd ‘em niet. Beste Fietsstad is ook aan de orde geweest. Ook die titel werd niet behaald en dat zit er voorlopig ook niet in.
Voor de strijd om de titel Beste Binnenstad binnen te halen heeft projectleider Rob Lijzenga zich ingespannen. Hoezeer de oud-bankman hiervoor zijn best heeft gedaan blijft de vraag. In Leeuwarden worden zelden eisen gesteld aan te leveren prestaties, laat staan dat men er op kan worden afgerekend. Bij aanvang van de strijd stond Lijzenga op een vroege morgen met een verkeersbord in zijn armen in de Grote Kerkstraat te zwaaien. Hij vond, en velen met hem, dat er verkeersborden opgeruimd konden worden om de aantrekkelijkheid van de binnenstad te vergroten. Goed idee, dacht ik meteen. En nou niet meteen opgeven! Ik had Rob Lijzenga een dag later ook graag zien zeulen met op te ruimen verkeersborden, maar het betrof slechts een eenmalige actie voor een foto in de krant. Met mensen als Rob Lijzenga winnen we de oorlog niet.
Beste Fietsstad is een verhaal van een heel ander kaliber. Daar is meer voor nodig dan het verwijderen van enkele verkeersborden. Maar wie weet, met het verwijderen van de rilletjes, de overbodige verkeersobstakels, zijn we op de goede weg. Nog even doorzetten, want ik zie er nog te veel. Maar we zijn er nog lang niet in de strijd om Fietsstad, bemerkte ik zaterdagmorgen toen ik op weg was naar hotel-café Duhoux in Wirdum.
Net voor mijn fietstocht had ik onze wethouder Thea Koster van infrastructuur een nieuw stuk asfalt zien openen. Ze deelde ijsjes uit bij de nieuwe Overijselselaan (voorheen Overijselsestraatweg). Van enkele raadsleden hoorde ik dat ze niet op de fiets naar haar evenement was gekomen, maar met de dienstauto. Haar groene CDA-fiets komt waarschijnlijk alleen tijdens de verkiezingen uit de stalling.
Toch zou ik de wethouder willen adviseren om eens van Goutum naar Wirdum fietsen. Ik wist namelijk niet wat ik meemaakte tijdens deze tocht. Leeuwarden presteert het om aan de fietser over een lengte van amper twee kilometer een wereld aan verschillende fietspaden voor te schotelen. Op de Brédyk in Goutum fietste ik over de oude klinkers. Daarna ging deze brede weg plotsklaps over in een schelpenpaadje, voorafgaand aan een bult zand. Daarna volgde een splinternieuw rood geasfalteerd fietspad dat even verderop, na het passeren van een tunneltje, overging in een pad met lelieblanke stoeptegels. Weer tientallen meters verder belandde ik op oud asfalt. Verderop hobbelde ik wederom over klinkers die voor een geasfalteerd bruggetje lagen. Na dit bruggetje fietste ik over dezelfde soort klinkers, en vervolgens was daar weer het oude vertrouwde asfalt. Als dit alles komisch is bedoeld, dan is de wethouder hierin met vlag en wimpel geslaagd.
Ik neem aan dat het bereiken van Beste Fietsstad een klus is die we niet kunnen overlaten aan Rob Lijzenga. Die heeft het lelijk laten afweten. Ondanks zijn warme banden met Evelien Walstra, de economie-ambtenaar die ook graag de stad ziet opstomen in de vaart der volkeren, lijkt mij dit een brug te ver voor de oud-bankman. Ik denk dat we ons heil moeten zoeken bij de onverwoestbare Kees Mourits van de Fietsersbond. Mourits die overigens, het zij hem vergeven, onlangs de krant haalde met evenwichtsfratsen op een fiets. Ik bedenk me nu dat dit een noodzakelijke oefening was om op Leeuwarder fietspaden overeind te blijven.
