Op de derde etage van het bedrijfsverzamelgebouw Emmastate wordt druk gewerkt aan de inrichting van enkele lokalen voor activiteiten van de Stichting Schepenbuurt. Maar wat doet de stichting Schepenbuurt in Emmastate? Waarom zijn de activiteiten naar dit voormalige PEB-kantoor verhuisd? Waarom zitten de activiteiten niet gewoon in het Skiphûs in de Schepenbuurt?
Donderdag aanstaande komen de wethouders van welzijn Harry van der Molen (CDA) en Andries Ekhart (PvdA) op bezoek bij de Stichting Schepenbuurt aan de Emmakade. Zij weten precies waarom de stichting Schepenbuurt buiten de wijk zit. Het wordt dan ook een niet al te gemakkelijke ontmoeting tussen de stichting en de wethouders.
De gemeente Leeuwarden is het zicht op enkele wijkstichtingen compleet kwijtgeraakt. In gemeentelijke notulen wordt zelfs gesproken over vijf Leeuwader wijken die op meer of mindere mate op eigen houtje te werk gaan. Zicht op besteding van subsidies is er nauwelijks, verantwoording wordt mondjesmaat gegeven en de samenstelling van besturen is op zijn zachtst gezegd een discutabele kwestie.
Op het gemeentekantoor zijn deze zaken bekend. Regelmatig is er door betrokkenen aan de bel getrokken. Keer op keer is er op het stadhuis weggekeken van de problemen met de stichtingen, die vastgoed beheren en activiteiten verzorgen, en waar forse bedragen omgaan. ‘De gemeente had moeten ingrijpen’, zegt de een. ‘De gemeente had moeten handhaven’, zegt de ander. Wegkijken is het parool.
Naast dit tamelijk overzichtelijke probleem borrelt en gist het ook nog op een ander welzijnsterrein: de invoering van de Amaryllis-coöperatie. Oftewel de omvorming van het welzijnswerk in de gemeente Leeuwarden. Wat aanvankelijk gedacht was als het opzetten van een gestroomlijnde organisatie, met een bezuinigingstaakstelling, blijkt nu hier en daar grote vragen op te roepen. De businesscase, te vinden op het internet, toont onder meer het aanstellen van een directeur voor 120.000 euro (Henry de Boer) en een programmamanager voor 97.500 euro (Astrid de Bue). ‘Wat een zwaar opgetuigd bureau’, zegt de een. ‘Daar komt de programmamanager met een U-bocht weer binnen’, zegt de ander. Voor ict wordt 174.900 euro uitgetrokken en voor pandhuur 350.000 euro. Dit alles wordt opgetuigd naast (voor een deel) de bestaande welzijnsorganisaties.
Ook de geruisloze aanstelling zonder ook maar een enkele sollicitatie van Ernst Janssen (voormalig PvdA-wethouder) als directeur van Welzijn Centraal roept vragen op. ‘Kan dit zo maar?’, zegt de een. ‘Wat gaat dat gemakkelijk’, zegt de ander. Ook over de 80 sociaal werkers die op dit moment aan de keukentafel vergaande beslissingen nemen worden wenkbrauwen gefronst. Ze blijken niet allemaal aan de voorwaarden van hun vak te voldoen. Zelfs het maanden geleden aangekaarte privacy-protocol is nog altijd niet in kannen en kruiken. De eerder geventileerde angst er bij werkvoorziening Caparis uit te vliegen en er bij Welzijn Centraal verplicht aan het werk te worden gezet blijkt nog altijd actueel.
De monopolist Amaryllis bepaalt de herindicatie (voormalige AWBZ-zorg), de vrijwillige inzet en de hulpverlening. Donderdagavond krijgen de twee Leeuwarder wethouders nogmaals uitleg over een en ander; eigenlijk over datgene wat ze al weten.
Op 4 maart mogen hun ambtenaren het beleid rond de wijkstichtingen nogmaals uitleggen bij de rechter in Groningen. Daar staan de gemeente Leeuwarden en de stichting Schepenbuurt lijnrecht tegenover elkaar omdat de stichting de eenvoudige vraag heeft gesteld: leg ons uw beleid eens uit. En als dat beleid er ligt, zou u zich daaraan ook kunnen houden?
