Bron: Gert Jaap van Ulzen
De verdiepingsslag in mijn tuin
Binnenkort mag ik naar een hier alom bekend tuincentrum in Huizum. Niet dat een dergelijk bezoek mij nu al voorpret bezorgt – mogen mag in dit verband rustig eufemistisch worden opgevat.
Ik heb niets met tuincentra en al helemaal niets met tuincentra waarbij je een broodtrommel moet meenemen. Broodtrommel? Ja, er is een begin en er is een eind, maar tussentijds ontsnappen is onmogelijk. Zelfs boven de kassa hangen nog bordjes met een pijl naar links voor een herhaling van de route. Trap je daarin, dan kun je maar beter een slaapzak meenemen.
Wat ik in dat tuincentrum ga doen? Geen flauw idee, ik heb al een tuin. Het liefst had ik daar asfalt ingelegd met een grote witte H in het midden. Helaas, ik heb niet alleen een tuin, ik ben ook getrouwd. Mijn voorstel om er dan maar een minirotonde met ‘fietsers uit de voorrang’ in aan te leggen, kon ook al niet op een al te breed draagvlak rekenen. Binnen het familieberaad heb ik weliswaar 5 stemmen en de rest maar één – maar democratie impliceert ook ‘rekening houden met minderheden’. Ik ben best wel een aimabel mens in de omgang.
Enfin, het democratisch overleg heeft geleid tot een tuin met een zitje en bijbehorende parasol. Anticiperend op de klimaatopwarming was die parasol mijn bijdrage aan het architectonisch ontwerp. Géén witte H, dan op zijn minst overkappen die handel. Het zitje is uiteraard esthetisch verantwoord, ovale zichtlijnen, vista’s … the lot. Je kunt zelfs vanuit het zitje – met huiselijk WiFi – een afspraak maken met de fysiotherapeut. Een tuin is per slot van rekening tegenwoordig een ‘totaal beleving’.
Het huiselijk democratisch gehalte wist evenzeer haar overtuigingskracht te gebruiken om het architectonisch ontwerp voor te leggen aan de welstandscommissie. Je hebt wat over voor de interne democratie. ‘Om overzicht te winnen binnen de historische context van het polder gebeuren en daarmee de natuurlijke waterlopen te accentueren’ zou het beter zijn de pootjes onder de loungeset (het zitje) weg te zagen. Met recht een verdiepingsslag en een verbetering van het zichtveld vanaf de 1e én de 2e etage.
Je hebt wat over voor je huwelijk. Ik dacht altijd dat een tuin bedoeld was om in te zitten en van de zomer te genieten. Fout! Een tuin is bedoeld om een architectonisch eenheid te vormen met haar omgeving (de schutting) zonder haar doel – hallo ik ben tuin – te verliezen.
Inmiddels denk ik maar zo, ik denk maar niet. Ik ga gewoon terug naar het tuincentrum om te kijken of ze nog wat over hebben voor de afgezaagde pootjes van de verdiepingsslag. Geen relativeringsvermogen is mij vreemd, wellicht kan ik de afgezaagde pootjes nog ruilen voor een – elders overgebleven – fontein.
