Door Andries Veldman
Ook in deze zomer weer prachtige verhalen opgediept uit ons archief, januari 2014
Fotograaf Henk Bleeker op tv-scherm in het Fries Museum
‘Ik ben niet geïnteresseerd in oude auto’s’
Het heeft iets wonderlijks: een expositie van monumentale foto’s op een beeldscherm in een museum. De fotografen Henk Bleeker en Henk van Dam die de expositie in het winkeltje in de passage van het Fries Museum organiseren, zien er de humor wel van in. ‘Vind je het niet mooi?’, vraagt Henk van Dam. ‘Het is wel een superscherp scherm’, constateert Henk Bleeker.
Van Dam is de organisator van de mini-expositieruimte onderin het grote museum. Zijn vrouw bestiert de winkel, vandaar. Op de lange wand bij de balie presenteert Van Dam nu zijn eigen exposities die los staan van het tentoonstellingsprogramma van het museum. Deze keer is het de beurt aan Henk Bleeker, die een collage van zijn werk toont op het tv-scherm. Foto’s van modellen, paarden en cowboys zoeven per tien seconden voorbij. Een van de volgende exposanten is schilder Jerre Hakse. Voor deze mannen hoeft geen entreebewijs te worden gekocht. Bleeker maakt zich niet druk om deze bescheiden ruimte. ‘Ik kom nog wel boven te hangen.’ Of dat ook voor Hakze geldt?
Henk Bleeker wordt door deskundigen binnen de fotografiewereld beschouwd als de man op weg naar de top. Hij is er bijna. Ook Henk van Dam vindt dat zijn collega deze positie met recht kan innemen. Wat die positie dan precies inhoudt? Het kost Van Dam – normaal nooit verlegen om een mening – moeite om het talent van Bleeker te omschrijven. Het zit niet alleen in de foto’s maar ook in zijn aanpak, de keuze van onderwerpen, het vasthoudende bij die keuze en ook de persoon die meer wil zijn dan een fotograaf. ‘Hij zit soms jaren op één onderwerp. Dat vind ik heel knap.’
Henk Bleeker kreeg de wind in de rug nadat oud Fries Museumdirecteur Wim van Krimpen hem een opdracht verstrekte en werk aankocht. Van Krimpen zag iets in de monumentale werken van Bleeker, maar misschien vond hij de fotograaf gewoon ook een leuke vent. ‘Als ik naar Cuba ga, dan vragen ze me wat ik van die oude Amerikaanse auto’s vind die daar nog altijd rondrijden.’ De Oldsmobiles kleuren er de straten al vanaf ’59, toen Batista door Castro werd verdreven. Op iedere ansichtkaart uit het gebied staan de relikwieën frontaal afgebeeld. Bleeker: ‘Ik ben niet geïnteresseerd in die oude auto’s. Mij interesseerde de gym’s, de boksscholen. Het rauwe leven dat zich daar afspeelt, vind ik veel interessanter. Het is een spartaans leven zonder de bij ons bekende prestatieverhogende middelen, leefwijze of diëten. Het is daar prestatie tot je erbij neervalt.’ Hij zegt door het onderwerp te zijn geraakt na een bokswedstrijd tussen Arnold Vanderleyde en de Cubaan Felix Savon. De fotoserie Havana Moon die hieruit volgde, werd in 2011 verkozen voor het fotofestival in Naarden, een van de meest belangwekkende hangplekken in ons land.
Bleeker, geboren in Hallum en getogen in Heerenveen en met een studio in Oude Leije, houdt van zijn zelfstandig bestaan als freelancer. Een foto-opdracht van Revu slaat hij niet af, maar het liefst is hij vrij om rond te trekken met de cowboys door het ‘wilde westen.’ Ook het fotograferen van cowboys is een project dat, net als Havana Moon, jaren in beslag neemt. Hij lijkt het ritme van de koeiendrijvers te hebben overgenomen. Af en toe vervoegt hij zich bij het gezelschap cowboys dat hem na een ruime gewenningsperiode het vertrouwen schonk om hun werkzaamheden te mogen fotograferen. Waarom? ‘Ik was gefascineerd door de dikke Amerikanen. Door die vleesetende cultuur.’ Wat Bleeker nu voor zijn lens krijgt (behalve koeien ook opmerkelijk goed geklede cowboys) ziet de Amerikaan het liefst op zijn bord: een lekker, door het vele bewegen mals geworden stukje koeienvlees.
