Bron: Stadsblad Liwwadders
Foto: Klaas Kasma
Omdat ik de huissleutel was vergeten, mijn vrouw niet thuis was en de kinderen niet opendeden, belandde ik in het Oranje Bierhuis. Ik had eerst nog buiten op straat staan wachten, maar daar passeerden bekenden die moesten lachen omdat ik mijn eigen huis niet in kon, en één onbekende man die me een euro toestopte omdat die dacht dat ik dakloos was.
In het Bierhuis zat een clubje ouwe mannen aan de stamtafel. Die hadden al zitten gluren toen ik met de huisdeurbel en met mijn telefoon pogingen deed om toch mijn eigen huis in te kunnen. Dit soort dingen krijg je als je naast een café woont. Mag je er niet meer in, Klaas? Het leedvermaak droop ervanaf. Gelukkig zette Q een biertje voor me neer. Ik heb maar 1 euro zei ik, maar ik mocht ook wel pinnen, zei Q. De oude mannen die het aanhoorden deden de suggestie dat ik wat langer op straat had moeten blijven om meer euro’s van toevallige voorbijgangers te ontvangen zodat ik ook voor hen een biertje had kunnen kopen. Met die geweldige pensioenen kunnen jullie best je eigen biertje betalen, zei ik. Als ik straks zo oud als jullie ben, moet ik me nog 3 slagen in de rondte werken. Op een of andere manier vonden de oude mannen dat wel terecht. Het mooie daarvan is wel, zei ik, dat jullie al zolang zoveel tijd hebben om je te vervelen dat jullie ’s ochtends naar de MAX-geheugentrainer kijken en dan van jezelf weet dat je daar niets meer van kunt onthouden. Uiteraard houden jullie dat angstvallig stil, maar door al dat bier en daarna de kleine slokjes weten jullie straks niet eens meer hoe je het café kunt vinden.
Q schonk me nog een biertje in. Hij vreesde waarschijnlijk voor zijn klandizie en hoopte dat ik me even stil zou houden. Maar ik had er nog geen genoeg van. En als jullie de caravan straks weer achter de auto aanhangen en richting Zuid-Frankrijk rijden om daar hele dagen op het strand naar schaars geklede meisjes te kijken, als jullie vrouwen het niet zien tenminste, dan zijn de enige ballen die bij jullie nog rollen die van de jeu de boules. Terwijl ik gewoon thuis mijn echte ballen laat rollen. Kijk maar; mijn vrouw was thuisgekomen en liep voor het raam van het Bierhuis langs en zwaaide. Is zij nou thuis de baas, Klaas? vroeg er eentje, die net een half berenburgje in het pluchen tafelkleedje gegoten had. Meestal wel, zei ik. Net als bij jullie. Maar daar heb ik geen last van. Zolang haar pinpas in mijn broekzak zit, vind ik alles goed. In bed bedoel ik, zei dezelfde man die nu nog maar een half glaasje berenburg had. Dat vertel ik je niet, anders giet je de rest van je borrel ook nog op tafel. Of Q krijgt de ambulance voor de deur vanwege je hart.
Ik ging mijn beide biertjes pinnen en gaf Q de euro die ik van de onbekende had gekregen. Heren tot ziens, zei ik. Nog een genoeglijke avond en vergeet de rollator niet. Ik denk dat ik even met een schaarsgeklede dame ga jeu de boulen. Ik hoorde een vaag gemompel toen ik de deur uit liep.
Waarom zat jij nou in de kroeg, vroeg mijn vrouw? Ja, die kutkinderen deden niet open en toen hielden wat pensionado’s me aan de praat over jeu de boulen, zei ik. Dat doe jij toch nooit, zei ze. Nou, misschien begin ik er wel mee. Vanavond of zo.
Klaas Kasma, kok in Leeuwarden
