Foto: Ruben Dalsheim
(Ingezonden)
De discussies in de gemeenteraad over het sociaal domein stijgen tot ongekende hoogten. Gisteravond een lamentabele bijeenkomst over de WMO. Net als mevrouw Jacobi (PvdA) – ‘de wethouder en ik begrijpen elkaar maar niet’, zo verzuchtte zij in een laat stadium moedeloos – vonden ook wij de wethouder in zijn antwoorden onnavolgbaar. Niet vanwege Ruttiaanse welsprekendheid of debatteertrucjes, dan zou er nog wat aan te beleven zijn geweest. Nee, de wethouder brabbelt wat zinnen aan elkaar en daar moeten we dan zelf maar betekenis aan geven.
Dubieus zijn Van Gelders verwijzingen naar ‘de bijdrage van meneer Blank, maandagavond’. Meneer Blank miskent de realiteit en de wethouder steunt in wanhoop op deze apostel. Er waren maandagavond diverse andere sprekers – zoals woordvoerders van de Adviesraad Sociaal Domein – die andere standpunten innamen. Daar hoorden we Van Gelder niet over. Opheffen maar, die Adviesraad, als de wethouder toch niet kan luisteren. Van Gelder beklaagde zich ook nog over ‘framing’ in de pers. Druk je dan ook eens helder uit, dan weten we wat je bedoelt.
Er waren enkele sterke bijdragen, dat fleurde de boel nog wat op. De heer Visser van de VVD was op dreef: hij vervlocht zelfs de historie van de opleidingen in het welzijnswerk in zijn verhaal. Zulke dingen graag vaker, raadsleden. Een speciaal advies aan GroenLinks: luister naar Willem Verf, oud-statenlid voor GroenLinks en oud-directeur van een indertijd in de Amaryllis-samenzwering opgeheven welzijnsinstelling in Leeuwarden. Verf weet vast meer. De raadsfractie – in de persoon van mevrouw Molenaar – verschool zich nu geheel achter de heer Blank. Dat was niet sterk, mevrouw Molenaar. Een gemiste kans voor GroenLinks.
Daar staat tegenover dat mevrouw Niezink (CU) het helderste betoog van de avond hield: ‘Deze wethouder faalt volledig als dirigent. Er is te weinig heldere organisatie en er worden teveel wissels op de toekomst en op de vrijwilligers, getrokken’. Het gezond verstand eens aan het woord.
De wethouder moest twee keer gevraagd worden wat hij vond van enkele brieven van cliënten, aangedragen door de Adviesraad. De wethouder brak bijna in tranen uit en beriep zich op zijn recente, nobele ervaringen als ‘vrijwilliger’: zijn geliefde had haar been gebroken en hij had haar maar liefst drie weken in een rolstoel rondgereden. Straks gaat hij ook nog piketdienst doen in de door opbouwwerkers gemeubileerde ‘huiskamers’. Dat zal het goed doen op zijn cv bij toekomstige sollicitaties.
Hoezee, riepen Blank en enkele gemeentelijke ambtenaren na afloop op de tribune. Blank werd hartelijk op de schouders geslagen. Onbetaald vrijwilligerswerk van Blank voor de gemeente. Of nee: de organisatie van Blank krijgt subsidie van diezelfde gemeente. Kwaadaardige mensen denken dan: ‘Wiens brood men eet, diens woord men spreekt’. Het is een moeras, en dat is het.
W.g.
Laarmans
foto: Ruben Dalsheim
