Bron: Gijs van Hestere, innovator Kabel Noord
Verstikkende regelgeving in de zorg
vrijdag 27 november 2009 19:49
Ongeveer een jaar geleden beschreef ik het eerste symposium van het Transitieproject ‘Omkeer 2.0’. Dat vond plaats ergens in de Leeuwarder kansarme wijk Bilgaard en ik was erbij, omdat ons bedrijf NijFinster betrokken was bij één van de deelprojecten. Dat verhaal, ‘Angstig Nederland’, is nog steeds hier terug te lezen. Onze natie is deel uit gaan maken van een bange cultuur, klaagde ik toen. We waren zó bevreesd dat er iets mis ging, dat we onszelf verstikten in regels en wetten.
Nu, een jaar later, belegde Omkeer 2.0 weer een symposium. Nu op het platteland, in de gebouwen van het Skewiel in de Trynwâlden – te Oenkerk voor de Nederlanders die dit lezen. N·t als de vorige keer waren er vele pommeranten aangetrokken om het woord te doen. Wat zij zeiden sloot prettig aan bij wat gedeputeerde Tineke Schokker vorig jaar al meldde: ‘Als men in de Gouden Eeuw SMART-kriteria had gebruikt bij het beoordelen van bouwplannen voor VOC-schepen, dan was er nooit een gebouwd en hadden we zelfs nog niet eens het stoomschip uitgevonden’.
Dit keer kwam er geen gedeputeerde aan de microfoon, maar burgemeesters en andere politici waren er te over. Eerste Kamerlid Han Noten sloot het best aan bij de maritiem getinte metafoor van Tineke Schokker. Als man van havens en havenwerken en als tjalkenschipper wist hij dat het leven eigenlijk helemaal niet ingewikkeld was, als je maar op zo simpel mogelijke manier naar de samenwerking zocht. Echter: in de zorgsector is dat onmogelijk geworden.
‘De kans dat je het fout doet als zorgverlener loopt intussen naar de 100 procent, zóveel elkaar intussen ook tegensprekende wetten zijn er intussen! De positieve dwarsheid die opklinkt uit Omkeertermen als ‘Omtinker’ en ‘Omskuor’ vind ik een fris Fries geluid, als je kijkt hoezeer ouderenopvang is geprofessionaliseerd, geïnstitutionaliseerd en geanonimiseerd. Daarmee kopen we ons schuldgevoel af, allemaal omdat we het makkelijker vinden om het uit te besteden.’
We doen aan opvang, niet aan zorg voor ouderen, dat zei hij met opzet zo. Enfin, er is nog veel meer gezegd die middag, heel behartigenswaard bovendien. Nog een paar dingen die me troffen.
Vanuit Leeuwarden kwam wethouder Sluiter vertellen over transitie in de zorg. Dat verpakte hij in een uiterst krachtig, persoonlijk en ontroerend verhaal. Hij was geboren in 1954, net als ik en naar later bleek heel wat overige deelnemers. Velen voelden zich daardoor aangesproken. Hij beschreef de eigen actualiteit: de laatste, soms ontluisterende levensjaren van zijn vader en moeder. ‘Waarom eindigt het leven zo vaak zo onwaardig, met verwarring, eenzaamheid en dood? Aan maakbaarheid zijn dus grenzen, ondanks zorg, transitie en zelfs Skewiel.’
Ik houd het kort verder. Twee boeken kregen alle bezoekers mee naar huis. Boeiend en vaak leuk om te lezen: korte, soms humoristische beschrijvingen van alle gebeurtenissen van de afgelopen jaren, tijdens Omkeer 2.0 in Bilgaard en Omskuor 2.0 in de Trynwâlden.
NijFinster wordt er ook een paar keer in genoemd, zelfs in het colofon, als ‘partner’.
We waren geen partner, maar medeslachtoffer tijdens het ‘Socratisch Debat’ dat op 17 juni plaatsvond. Voor deelproject ‘Connected Nurse’ deed NijFinstercollega Marc Crolla het projectmanagement en bij ‘Mantelzorg in Beeld’ blijkt dat niet alles helemaal goed was gegaan. Toch is schrijver Erik Zwierenberg gaan dagdromen van een NijFinster met wereldwijd miljoenen werknemers.
Tien jaar na vandaag, let maar op!
