Door Andries Veldman
Foto: Simon van der Woude; André Keikes
Weer zo’n heerlijk zomerverhaal opgediept uit ons archief met 40.000 artikelen, december 2016.
Gedeputeerde Sietske Poepjes (CDA) gooide haar praatje vanmiddag tijdens de lunchlezing bij Tresoar over een geheel andere boeg dan van haar verwacht mocht worden. Ze twijfelde, had kritiek op haar eigen partij en bekende dat ze af en toe leugens verkondigde aan Omrop Fryslân. Ze wenst een andere politiek. Er zat haar het een en ander dwars, zei ze. Of ze wel gelukkig is in haar rol als gedeputeerde, werd haar gevraagd. Dat bleek echt wel zo te zijn.
‘Ik heb nog nooit zoveel kift meegemaakt dan bij de bestuurders in het culturele veld. Je kunt er enorme ruzie mee krijgen’
Poepjes is nu een jaar gedeputeerde en wat ze tot nu toe had meegemaakt had ze, hoe ervaren ze ook is, niet verwacht. Ze wilde nu eens haar persoonlijke verhaal vertellen. Neem nu haar portefeuille cultuur. Nieuw voor haar. Ze was verbaasd wat ze in dat culturele veld aantrof. ‘Ik heb nog nooit zoveel kift meegemaakt dan bij de bestuurders in het culturele veld. Je kunt er enorme ruzie mee krijgen.’
Over hoe je als gedeputeerde, die vaak moet uitleggen wat dat nou precies is ‘gedeputeerde’, benaderd wordt, kraakte Poepjes stevige noten. ‘Is er een grote brand dan word je belaagd of je je als provincie de voorschriften wilt handhaven. Is de brand voorbij, en kom je langs met de procedures en verordeningen dan word je doodleuk medegedeeld dat je te streng bent en bijna failliet gaat aan alle rompslomp.’ Het is ook nooit goed, wilde de gedeputeerde er maar mee zeggen. Maar er was meer dat de gedeputeerde dwars zat.
Zelf maakte ze ook kapitale blunders. Bij de aanleg van een weg in het zuiden van de provincie wierp ze de bal naar de insprekers: hoe had u het gedaan als ú bestuurder was geweest? Helemaal fout. Ze kreeg de wind recht van voren: u bent bestuurder, bestuur dan nu ook maar. Bij de problemen met het aquaduct in de Drachtsterweg bij Leeuwarden had ze ook niet goed gehandeld. Maar ook de Leeuwarder Courant ging hier niet vrijuit. De krant meldde: ‘Gedeputeerde hult zich in stilzwijgen.’ Poepjes noemde het allemaal ‘persoonlijk’ en ‘onprofessioneel’.
Poepjes vond dat er te vaak kunstmatig gezocht werd naar het conflict. Politici zouden meer op hun woorden moeten letten, zei ze. Zelf ging ze in de fout door heftig te reageren op een conflict met de Belastingdienst die het gebruik van het Fries niet toeliet. ‘Ik reageerde met ketelmuziek, gremietich. Mijn reactie was eerste klas oude politiek.’ Ze vergeleek deze misstand zelfs met de Palestijns-Israëlische kwestie. Dat conflict had volgens haar niets te maken met religieuze of in andere hogere sferen gelegen opvattingen, maar was gewoon basic: ‘Mijn idee is dat er grote conflicten ontstaan omdat mensen vinden dat ze er niet toe doen.’ Haar boodschap: ‘We moeten de loopgraven uit, ook onze partij moet uit die loopgraven.’
‘Politici zouden meer op hun woorden moeten letten’
De gedeputeerde ziet een zich verhardende samenleving en een samenleving die op een jarenvijftig manier opponeert in de richting naar de provinciale overheid toe. Ze zou een halt willen toeroepen aan het ‘in hoog en laag-denken’. Waar haar CDA zich ook schuldig aan maakt, aldus Poepjes. Zelfs op de werkvloer bij de provincie gaat het soms mis. Jonge moeders uitten hun klachten. ‘Dan zijn collega’s geïrriteerd wanneer iemand bevallen is. Dan is het van: “We gaan het toch niet de hele dag over je kind hebben?” ‘
‘Het is een denkfout wat wij precies weten hoe de burger denkt.’ Als het om Culturele Hoofdstad gaat dan ‘moeten we luisteren’ in plaats van plannen te bedenken vanachter provinciale bureaus. In het café in Makkum, haar geboorte- en woonplaats, beschouwen ze het gedoe rond Culturele Hoofdstad overigens als ‘gekte’.
De Roemeense leider Ceaucescu (zijn laatste speech) en de republikeinse Sarah Palin (Joe the Plumber) werden getoond om Poepjes hartenkreet te ondersteunen. De een had absolute macht, maar verslikte zich in zijn volk en de ander bediende zich van discutabele argumenten. Maar ja, ‘de politiek is niet altijd eerlijk.’ Ook Poepjes vertelde af en toe niet de waarheid voor de omrop-microfoon. Waarschijnlijk onder het moderne motto: Je doet het omdat het kan.
