Foto: Simon van der Woude
Reactie gemeente Leeuwarden, Jet Brinker: Verbouwing van het huidige ’t Skiphûs is niet mogelijk in verband met asbest.
De keuze voor nieuwbouw hangt af van verschillende factoren, waaronder budget. Vanuit de wijk is duidelijk aangegeven waar zij behoefte aan hebben.
Het college heeft hier eerder in november uitgebreid over gesproken. De verwachting is dat er volgende week een informerende brief naar de raad gaat, waarin het college toelichting geeft over de stappen, die gezet gaan worden.
(6 maart) ‘We worden een beetje moe van het wachten wat er nu met ons buurthuis ’t Skiphûs gaat gebeuren.’ Wesley en Jerry de Haan van de Schepenbuurt zitten enigszins mistroostig aan de stamtafel in hun buurthuis. Vier jaar geleden stapten ze naar de gemeente met het verzoek om de toiletaccommodatie en een berging aan te pakken. Na vier jaar zijn ze nog geen stap opgeschoten. Wesley: ‘Er werd gezegd dat het pand vol met asbest zit. Als we wat wilden zou het nieuwbouw worden.’
Daarna werd er een voor de twee mannen onduidelijk traject ingezet. ‘Er kwam een architect langs, Dick de Jong, met panklare tekeningen. Het gebouw zou iets groter worden met een verdieping. Er ontbrak één ding: overleg. We hadden niets in te brengen, zo leek het.’ Dick de Jong ging en anderen kwamen. Voor een bedrag van 650.000 euro zou er een mooi, nieuw buurthuis gebouwd kunnen worden. Wesley en Jerry (vader en zoon; beheerder en voorzitter) keken elkaar aan: kon dat wel kloppen? ‘We hebben Kolthof er bij gehaal, een aannemer. Die schatte de bouw op het dubbele: 1,2 miljoen euro. Zelf hebben we nog 3 ton aan onderhoudsgeld liggen.’
Overleg met het gemeentekantoor bleek moeizaam. ‘Er werd steeds geschermd dat men nog zat te wachten op een bepaald document. Welk document en op wie men zat te wachten werd ons niet duidelijk. Jerry: ‘Op een gegeven moment heb ik wethouder Evert Stellingwerf (GroenLinks) aan zijn mouw getrokken. Wat gaan we nu doen Stellingwerf? Op 23 december, vlak voor de kerst, belde hij mij op: het is rond, het is klaar.’ De opluchting bleek van korte duur. Stellingwerf had te vroeg gesproken, moest hij later toegeven.
Wesley: ‘We zijn nu bijna vier jaar verder en zijn nog geen steek opgeschoten. Er zijn hier in het verleden tonnen ISV-gelden in de wijk gestoken, maar ik heb geen idee waar dat geld is gebleven. Er zijn twee elektrische laadpalen in de Boeierstraat geplaatst, maar in deze hele wijk is geen eigenaar met een elektrische auto te vinden. In april wordt er een muurschildering geplaatst terwijl wij van niks weten. Wordt dat net zoiets als die lelijke schilderingen aan de Julianalaan? Die halen de wijk naar beneden.’ Jerry: ‘Wij willen overleg en duidelijkheid. Zo simpel is het.’
