Bron: Friesch Dagblad
Foto: Harrie Muis
Op weg naar de uitgang
Toen ik me afgelopen woensdag in het centrum van Leeuwarden tussen de intimiderende trekkers door wurmde zei iemand achter me wat angstig: ‘Het lijkt wel oorlog!’ CDA-burgemeester Buma is druk met het sluiten van drugspanden en het terugschroeven van festivals. Over de ontwrichtende trekkeroptochten blijft hij opvallend stil. Ook nadat volgens de politie begin december 300 boeren met hun trekkers verkeersregels aan hun laars lapten en de veiligheid van burgers in gevaar brachten.
Nadat leider Mark van den Oever van het boerenverdedigingsfront FDF op sociale media de vraag opwierp of de Brabantse statenleden wegens het provinciale stikstofbeleid niet persoonlijk moesten worden aangepakt, verliet het CDA het provinciaal bestuur en is het politieke chaos in Brabant.
Ook vergeleek Van den Oever de huidige situatie met die van de hongerwinter 1944/1945. Bizar en ongepast. Toen stierven 20.000 mensen aan honger en kou. Nu klotst de overproductie aan voedsel tot boven de plinten omdat boeren elk jaar veel meer van hetzelfde produceren. Daarmee maakten zij zichzelf tot gijzelingen van de supermarkten. Probeerde ook maar één politicus om dat Van den Oever c.s. aan het verstand te brengen? Bij mijn weten niet.
De zogenaamde blokkeerfriezen werden (terecht) politieel en justitieel aangepakt, maar waarom gingen trekkerboeren, die zich schuldig maakten aan soortgelijke vergrijpen op snelwegen, massaal vrijuit?
Toen twee jaar geleden Nederlandse jongeren met een Turkse achtergrond in Rotterdam zorgden voor straatoverlast zei de minister-president van het Koninkrijk der Nederlanden dat ze op konden pleuren. En over raddraaiers tijdens de laatste jaarwisseling zei Rutte dat hij ze graag persoonlijk in elkaar wilde slaan. Over de massale en ontwrichtende trekkeracties had hij daarentegen slechts, ik citeer, een wenkbrauw opgetrokken.
Het heeft er veel van weg dat de Nederlandse politiek gevoelig is voor intimidatie en dat de overheid mede daardoor geneigd is tweeërlei weegsteen te hanteren. Een doodzonde in een democratische rechtsstaat, waarin gelijke behandeling van gelijke gevallen hoeksteen van het beleid hoort te zijn. Er is overigens nog meer aan de hand dan intimidatie. Ook het sluipenderweg steeds meer meedeinen met uiterst rechts populisme knaagt aan de grondslagen van onze rechtsstaat.
Afgelopen maandag stond in NRC een doorwrocht, ruim vier pagina’s tellend verslag van een feitenonderzoek rond het islamitische Haga Lyceum in Amsterdam. De schoenen vallen er bij lezing bij uit. Veiligheidsdiensten, de Onderwijsinspectie, Groenlinks burgemeester Halsema, PvdA wethouder Moorman, een cohorte departementsambtenaren en last but not least Christenunie minister Slob spanden samen om Haga het leven onmogelijk te maken. Vrees voor anti-islamitisch sentiment zal bewust of onbewust ongetwijfeld een rol gespeeld hebben dat Barbertje hoe dan ook zou moeten hangen. Slob verordonneerde dat alles uit de kast moest worden gehaald om de financiering van de school te beëindigen, nota bene ‘desnoods buiten de reguliere onderwijswetgeving om.’ Wat rechtsstaat?
Een vergelijking dringt zich op met de Belastingdienst, die op onjuiste gronden ouders jarenlang schoffeerde als fraudeurs van de kinderopvangtoeslag. In beide gevallen een intimiderende, autistische overheid, die burgers beschouwt als objecten.
De algemene indruk: onze politici zijn druk bezig met het plaveien van de weg naar de uitgang van de democratische rechtsstaat.
foto: Harrie Muis
