door Ben Stegeman
Tussen Brul en Vermaak: Een avondje FNP in Leeuwarden
Het is een merkwaardig en toch treffend schouwspel: de agenda van een politiek café van de FNP. Terwijl in Den Haag of Brussel de grote lijnen worden uitgezet, bleek op de avond van 10 maart 2026 in Café De Prins dat de echte politiek, de politiek die het dagelijks leven van de Leeuwarder raakt, zich gewoon aan de stamtafel afspeelt. Onder het toeziend oog van voorzitter Jan-Willem Tuininga, die de avond vakkundig opende, kwam een palet aan onderwerpen voorbij die de essentie van onze stad blootleggen: de spanning tussen grootstedelijke (of zelfs internationale) belangen en de lokale traditie.
De Luchtmacht: Balans tussen plicht en decibels
De eerste helft van de avond stond in het teken van de vliegbasis Leeuwarden. Gerard Veldman van de Commissie van Overleg en Voorlichting Milieu (COVM), schetste een beeld dat voor menig bewoner van het Westeinde of het Valeriuskwartier pijnlijk herkenbaar is. We staan hier voor een klassiek dilemma: onze nationale veiligheid en de defensie-inzet in een onrustige wereld versus de broodnodige rust in de achtertuin. Het is een delicate balans tussen rechten en plichten, waarbij de bewoners soms het gevoel hebben aan het kortste eind te trekken.
Toch was er hoopvol nieuws. Veldman bracht nuances aan die het gesprek uit de verharde sfeer van ‘wel of niet vliegen’ tilden. Het idee om vliegbewegingen nauwgezet af te stemmen op schoolpauzes getuigt van een menselijke maat waar de vliegbasis, tot verrassing van velen, ook daadwerkelijk oren naar heeft. Dit is precies waar de FNP haar rol kan spelen: als bemiddelaar tussen het zware defensie-apparaat en de bezorgde burger.
Ook de discussie over isolatie kwam uitgebreid aan bod. Dat veel woningen nog altijd zijn uitgerust met isolatie die stamt uit het tijdperk van de Starfighters, is in 2026 natuurlijk onacceptabel. Defensie lijkt nu eindelijk bereid mee te denken om dit op te waarderen naar de standaarden van deze tijd. Dat er daarnaast kritische kanttekeningen werden geplaatst bij de plaatsing van een AZC in de directe nabijheid van de vliegbasis, onderstreept de complexiteit. De confrontatie tussen het trauma van oorlogsgeluiden bij vluchtelingen en het rauwe gedreun van onze eigen straaljagers is een ethisch mijnenveld waar we als stad uiterst zorgvuldig mee moeten omgaan.
De Lunato Kermis: Cultuur op het Cambuurplein
Na de zware kost van de luchtmacht verschoof de focus naar de vrolijke noot van de stad: de Lunato-kermis. Jerry Dalstra en Jeffrey Jansen, bevlogen pleitbezorgers van dit Leeuwarder instituut, herinnerden ons eraan dat sommige dingen in onze stad heilig zijn. Sinds 1951 is de kermis op het Cambuurplein een baken van nostalgie. Het was pijnlijk om te horen hoe een conflict met een ondernemer de kermis bijna de nek omdraaide, maar dankzij het vasthoudende werk van de FNP keert de kermis vooralsnog terug.
Het Cambuurplein gaat op de schop: vergroening en modernisering staan op de planning. Maar de boodschap van Dalstra en Jansen was glashelder: vergroening mag nooit leiden tot het verdwijnen van de ziel van het plein. De kermis hoort daar. Met 25 exploitanten en een professionele beveiligingsploeg om de puntjes op de i te zetten, is de kermis, die dit jaar plaatsvindt tussen 8 en 12 april, weer klaar voor het publiek. Het is meer dan een verzameling attracties; het is cultureel erfgoed dat we moeten koesteren.
Conclusie
Het was een avond die de kern van de lokale politiek blootlegde. Enerzijds de grote zorgen over geluidsoverlast en veiligheid die tot in de provinciehuizen worden besproken, anderzijds de strijd voor een stukje cultureel erfgoed midden in de stad. De FNP bewees dat politiek niet alleen gaat over abstracte debatten, maar over de vraag of onze kinderen rustig kunnen spelen op het schoolplein en of we op een warme voorjaarsdag nog wel een rondje in de draaimolen kunnen maken op de plek waar dat al bijna 75 jaar gebeurt.
Leeuwarden blijft een stad van contrasten, en in Café De Prins kwamen ze op 10 maart even heel dicht bij elkaar. Het was een waardevolle avond, een avond die laat zien dat lokale betrokkenheid de motor is van een leefbare stad.
