BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 18 januari
Kan ik wat voor je doen, vraag ik mijn eerste klant. Wil je koffie of zo en erover praten? Hij kijkt me wat verbaasd aan. Ik vraag dat vanwege de keuze van je boeken, zeg ik. Ik ben dan wel geen psycholoog, maar uit ervaring weet ik dat een luisterend oor soms wel kan helpen. De boeken die deze klant wil afrekenen zijn ‘Eenzaam’ van Boudewijn Büch en ‘Nu ik dood zal gaan’ van Randy Pausch. Maar hij wil geen koffie en heeft ook niet de behoefte om over de keuze van zijn boeken met mij te praten. Hij wil wel graag pinnen. Nu is ‘Eenzaam’ van Büch een boek uit zijn eilandenreeks waarin de schrijver vertelt over afgelegen eilandjes waar hij komt en waar geen mens woont. ‘Nu ik dood zal gaan’ is het waargebeurde verhaal van een man van middelbare leeftijd die te horen krijgt dat hij nog maar enkele maanden te leven heeft. Tijdens zijn laatste lezing die hij geeft aan een universiteit, geeft hij antwoord op de vraag: ‘Wat zou je de wereld willen meegeven, als je nog maar één kans hebt’.
Ik moet me er ook niet mee bemoeien, denk ik als ik bij het espressoapparaat sta. Gelukkig vraagt de volgende klant me om de kast met boeken over auto’s. Ik wijs haar het plankje waar deze staan.
Een mevrouw koopt een boek over animatietekenen. Misschien kunt u als u klaar bent met dit boek exposeren hier in de Boekenpassage, zeg ik. Maar het boek is voor haar kleindochter, zegt ze en die is pas zes.
Een mevrouw koopt het boek van Peter Terrin ‘Al het blauw’. Het is het verhaal van Simon die stopt met zijn studie en een relatie krijgt met een 20 jaar oudere barjuffrouw. Dat wilde ik vroeger ook, zeg ik tegen de mevrouw. Stoppen met je studie, vraagt ze. Nee, zeg ik, een relatie met een oudere barjuffrouw. Maar naar zulke vrouwen durfde ik vroeger alleen maar van een afstandje te kijken. Nu zou ik dat wel durven, maar barjuffrouwen die 20 jaar ouder zijn dan ik zijn er niet meer. Daar kon je wel eens gelijk in hebben, zegt de mevrouw als ze haar pasje boven het pinapparaat houdt.
Dit boek zou je alleen al kopen vanwege de schitterende band, zeg ik tegen een man die het boek ‘Duczika’ van Herman Heijermans koopt. Het is twee jaar na de dood van Heijermans verschenen en is een aanklacht tegen het leven in een grote stad. In dit geval Berlijn. Hij heeft dit boek niet afgekregen, zegt de man. Hij overleed net daarvoor.
Een bijzondere vrouw, zeg ik tegen een mevrouw die het boek ‘Anna Boom’ van Judith Koelemeijer koopt. Een verhaal uit de Tweede Wereld Oorlog in Boedapest.
Daarna komt er een man bij mijn tafel met een DVD. Twee euro, zeg ik. Hij geeft me een briefje waarop 2 Florijn is afgedrukt. Daarna krijg ik een heel verhaal over dit alternatieve geld en over het verschrikkelijke bankwezen. Een briefje van 2 Florijn is twee euro waard, zegt hij. Ik accepteer het maar. Ik kan het altijd nog als boekenlegger gebruiken.
Een mevrouw komt met een boekje van Toon Hermans bij mijn tafel en vertelt me dat ze zijn gedichtjes zo prachtig vindt. Ik vertel haar dat ik vroeger als leerling-kelner in de roomservice van het Hiltonhotel in Amsterdam hem vaak zijn ontbijt op de kamer heb gebracht als hij daar logeerde.
Het laatste boek dat ik vandaag verkoop is ‘De Mandarijnen’ van Simone de Beauvoir. Het is het verhaal van een vrouwelijke psychiater die na het verlies van haar minnaar overweegt een eind aan haar leven te maken.
Wat heb ik vandaag toch een hoop trieste boeken verkocht, denk ik als ik naar huis loop. Gelukkig wachten thuis een glaasje rode wijn en de laatste bladzijden van het boek’ De club van de onverbeterlijke optimisten op me.
Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.