Foto: Liwwadders
Boekenpassage De Rode Loper, 7 februari
Wordt het weer zo’n dag, denk ik als nog voor ik de lichten aan heb gestoken in De Rode Loper de eerste stellen met kinderwagens en loslopende kleuters al naar binnen komen lopen. Sorry, moet ik een paar keer roepen om ze te bewegen een stap opzij te doen, zodat ik de tafeltjes naar buiten kan sjouwen zonder dat ik een kind plet.
Als ze weg zijn en de Boekenpassage van een kinderspeelplaats weer in een winkel veranderd is, kan ik eindelijk een kopje espresso maken. Mijn eerste koffiedrinker is ook gearriveerd en verontschuldigt zich dat hij geen tijd heeft gehad om roomboterkoeken te kopen. Even overweeg ik hem dan ook maar geen koffie te geven. Maar hij is verdiept in het boek Schöne Welt van Jules Deelder. Ik schuif hem de koffie toe en hij vraagt of hij het boek kopen mag. Ik zou gewoon straks nog een kopje koffie nemen, zeg ik. Dan heb je het uit. Maar nee, het boek moet mee naar huis.
Een man wil het boek ‘De geschiedenis van Egypte’ kopen. Ben je geïnteresseerd in het oude Egypte, vraag ik om maar een praatje te hebben. Maar er wordt serieus op mijn vraag ingegaan. Ik verzamel alles over het oude Egypte, zegt de man. Maar dan staat er in dit boekje toch niets nieuws voor je, zeg ik. Maar dat schijnt niet te hinderen.
Er lopen veel mensen in en uit die geen belangstelling voor boeken hebben maar alleen nieuwsgierig zijn naar de ruimte. Dus heb ik wel tijd om te lezen in het boek ‘Onsterfelijke laatste woorden’ van Terry Breverton. Ik zoek eerst het verhaal over de laatste woorden van één van mijn culinaire helden, de journalist en tv-kok Keith Floyd (1943-2009). Zijn laatste maaltijd bestond uit een cocktail met eau de vie van appel, oesters met ingelegde garnalen en een glas Pouilly-Vinzelles, roodpoot patrijs met een halve fles Côtes du Rhone en appeltaart met perencider na. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld, zei hij tegen een vriendin die mee at. Daarna ging Floyd naar bed en overleed in zijn slaap. Toch wel een mooie manier om dood te gaan, zo met je buik vol lekkers denk ik. Daarna moet ik me toch weer met een klant bezig houden.
Gaat het goed met je, vraag ik een man die me een boek in handen duwt dat hij wil kopen. Ik blader het boek even door voordat ik het pinapparaat erbij pak. ‘Ken je het gevoel dat je niets voorstelt, mislukt bent en het leven geen zin heeft, lees ik in het boek ‘Mindfulness en bevrijding van depressies’ van hoogleraar psychologie Mark Williams. Klop anders maar bij mij aan als dit boek je niet helpt, zeg ik. Voordat ik beginnend boekverkoper was, werkte ik in de horeca. In die tijd heb ik wel een aantal mensen uit een depressie gepraat. Ook een fiks aantal erin trouwens. Het boek is niet voor mezelf zegt de man.
Het blijft een beetje zweverig in de Boekenpassage. Er staat een mevrouw bij mijn tafel met het boek ‘De Vierde Dimensie’ van Hans Peter Roel. De schrijver is een Nederlandse bestsellerauteur op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, spiritualiteit en zelfontwikkeling, lees ik op de kaft. En dit boek gaat over de onzichtbare wereld om ons heen. Ik besluit om er maar geen grapje over te maken. Maar ik maak me wel wat ongerust over mijn klanten, gezien de hoeveelheid zelfhulpboeken die ik vandaag verkoop.
Ik lees nog een stukje over Contessa di Vercellis in het boek over de laatste woorden. De Contessa, die in 1728 overleed, draaide zich op haar sterfbed nog één keer om en liet daarbij een harde scheet. Daarna maakte ze tegen de familie de opmerking: ‘een vrouw die nog scheten kan laten is niet dood’.
Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag geopend.
