BOEKENPASSAGE DE RODE LO[ER 25 april
Waarom, denk ik als ik mijn eerste boek van vandaag verkoop, willen mensen altijd iets lezen over oplichters, klootzakken, pestkoppen, gewelddadige types, hufters en dergelijke? Zijn aardige mensen niet interessant genoeg voor een boek? Misschien had ik van de Rode Loper een sprookjesboekenwinkel moeten maken. Meteen verwerp ik die gedachte ook weer. In sprookjes komen ook de meest gruwelijke voorvallen aan de orde. Opgevreten schoonmoeders, geitjes die zich zelf moeten redden als er een wolf aan de deur staat, stiefmoeders die giftige stukjes appel uitdelen, nee, ook in sprookjesland is het niet altijd gezellig. Misschien is een winkel met alleen oude jeugdboeken iets, denk ik. Cissy van Marxveld, Kameleon, Pietje Bell, Dik Trom. Maar ook die boeken staan bol van pesterijen, onaardige en onvriendelijke mensen.
Waarschijnlijk ben ik niet geschikt als beginnend boekverkoper, is mijn conclusie. Het boek dat ik net verkocht heb en wat mij tot deze gedachten aangezet heeft is ‘De paarden van Hitler’. Het waargebeurde verhaal van een kunstdetective die infiltreerde in de nazi-onderwereld. En het is dus een verhaal over mensensoorten die ik al noemde plus geheime diensten, oud-nazi’s, oud-kgb’ers, neonazi’s en andere waardeloze figuren. Mensen waarmee je niet in aanraking wilt komen. Maar dan blijken er toch mensen te zijn die er over willen lezen. Ik moet even bijkomen. Een kop koffie, een koek die bereidt is met roomboter en een boekje van Kees Stip ‘Mag ik uwe muze even lenen?’ Met het niet te overtreffen gedicht over Dieuwertje Diekema, het meisje dat met vlijmscherpe blauwe ogen achter de tap van haar vader te veel drank inschonk.
Veel tijd om te chagrijnen heb ik niet. Het loopt vol in de Boekenpassage. Hele gezinnen lopen in en uit zonder iets te kopen en alleen aah’s en ooh’s roepen als ze de hoge ruimte zien en de schaakkas. Het lijkt wel een kathedraal hier, zeggen sommigen tegen mij in het voorbijgaan. Ik wilde vroeger graag paus worden, zeg ik dan en dus heb ik hier mijn eigen Sint-Pieterskerk maar opgericht.
Daarna maak ik een man heel blij met de laatste ontbrekende drie boeken in zijn Paustovski verzameling. Het zijn drie boeken uit de privé-domein reeks. Deze is nergens meer te krijgen, zegt hij en houdt het boek met de titel ‘De gouden roos’ omhoog. Het is je geluksdag, zeg ik tegen hem. Ik heb hem maar niet verteld dat er bij Bol en boekwinkeltjes zat exemplaren te bestellen zijn van dit boek. Een zelfverkozen feestje moet niet verstoord worden door een beginnend boekverkoper.
Maar naarmate de dag vordert komen er meer mensen binnen die geïnteresseerd zijn in de boeken. Ik verkoop een groot boek over tiny houses, waar ik met de koper nog even in de clinch lig of het passend is om een groot en zwaar coffeetablebook te maken over ieniemienie huisjes. Waar laat je zo’n boek in zo’n huisje, vraag ik aan de koper. Maar die heeft zo’n huisje in de tuin staan en het aangeschafte boek komt in de kast van zijn gewone huis. Waarom heb jij een een tiny house in je tuin, vraag ik. Puur uit nieuwsgierigheid. Voor mijn gasten, zegt hij en ik slaap er zelf ook regelmatig. Doe de groeten aan je vrouw, zeg ik als hij de deur uitloopt.
Dan heb ik nog tijd om een klein stukje te lezen over Dieuwertje Diekema. ‘Dieuwerje Diekema staat te draaien / in fil d’écosse en crêpe de chine / en menig man gaat naar de haaien / die Dieuwertje heeft gezien’.
Als ik naar huis loop denk ik, wat zou er gebeurd zijn als ik Dieuwertje ook een keertje tegengekomen was?
Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag geopend.
