Door Klaas Kasma
Foto: Liwwadders
Boekenpassage De Rode Loper, 8 augustus
Ik begin lichtelijk wanhopig aan deze dag. Zodra ik de voordeur geopend heb struikel ik al bijna over een paar dozen boeken. Mijn favoriete stoel aan de tafel is ook al ingebouwd door dozen boeken. En onderweg kwam ik nog twee grote dozen met dvd’s tegen. In de paar dagen dat ik even niet in de Boekenpassage ben geweest is deze helemaal dichtgeslibd met dozen vol boeken. En aan mij dus de taak al die boeken te prijzen en in de kast te zetten.
Op een tafel zie ik ineens een cassette met 7 delen Marcel Proust ‘Op zoek naar de verloren tijd’. Ik ben benieuwd wie zich daar door geworsteld heeft, maar vooral ook of er in De Rode Loper ooit iemand zal komen die de moed kan opbrengen ze te lezen.
Gelukkig is er dan altijd koffie en een roomboterkoek om te ontstressen. De dozen komen later wel. Ik wijs twee vrouwen met ieder een kind aan de hand de kast met de kinderboeken. Ik denk dat ze een spelletje op de telefoon leuker vinden, zeg ik nog. Onze kinderboeken zijn nog uit de tijd dat onze ouders kind waren. Heel verbaasd ben ik dan ook als ze na een minuut of 10 terug komen met 6 oude kinderboeken. Abeltje, Dik Trom, Pietje Bell en dat soort boeken uit de jaren ‘50. Deze gaan we voorlezen, zeggen de dames. Wat een goed idee, zeg ik. Maar kunnen ze zelf nog niet lezen?
Daarna wordt mijn tijd gevuld met het afrekenen van thrillers en dvd’s. Het is druk in de Passage. Veel toeristen en allemaal dragen ze een rugzakje. Nu heb ik door een voorval op Terschelling een hekel aan rugzakjes. Op de steiger naar het kunstwerk De Streken ben ik een paar keer bijna in het water geduwd door zo’n rugzakje. En hier versperren die klotedingen het pad tussen de tafels met boeken en moet ik drie keer vragen of ik er even tussendoor mag om koffie te pakken.
‘Een leeuw is eigenlijk iemand, die bang is voor niemand’, zeg ik tegen een mevrouw die het boekje ‘Gedichten van den Schoolmeester’ koopt. Dit is de enige regel die ik ken, zeg ik snel voor ze me kan vragen het hele gedicht te declameren. Maar ik ben wel een grote fan van de Schoolmeester. Ze koopt ook nog de bundel ‘Facetten der Nederlandse poëzie, van Martinus Nijhoff tot Herwig Hensen’. Als ik even doorvraag blijkt de mevrouw zelf ook gedichten te schrijven.
Iemand koopt de biografie van Maria Callas. Is dit Callas die nu zingt, vraagt hij. Uit de speakers klinkt zoals gewoonlijk operamuziek. Nee, dit is Cecilia Bartoli gok ik. Ik weet het niet zeker, maar hij helemaal niet.
Uit de Leeuwarder kast trekt iemand het boek over de winkel van Auke Rauwerda. Zo jammer dat die winkel dicht is, zegt hij. Ze hadden er alles! Kwam je er vaak, vraag ik. Nou nee, bijna nooit, maar het is toch jammer dat dit soort winkels verdwijnt uit de binnenstad. Ze zitten nog op het industrieterrein, zeg ik. Maar dat is niet hetzelfde, hoor ik.
Een mevrouw koopt ‘Zelfportret van de kunstenaar als jonge man’ van James Joyce. Heb je ‘Ulysses’ ook gelezen, vraag ik nieuwsgierig. Daar kwam ik niet doorheen, zegt ze. Dan heb ik nog een leuke aanbieding voor je en ik wijs op de cassette met de boeken van Proust. Ik ben bang dat ik daar ook in blijf steken, zegt ze. Maar het staat heel interessant in de boekenkast, probeer ik nog even. Maar James Joyce is genoeg.
Dit is een interessant boek, zeg ik tegen een meisje dat het boek ‘Het maakbare brein’ van Margriet Sitskoorn koopt, die verhalen vertelt over hoe hersenen zich ook op volwassen leeftijd nog kunnen ontwikkelen. Eén van de verhalen gaat over een jongen die door kippen is opgevoed, maar die daarna zijn kippengedrag toch kon veranderen in menselijk gedrag, lees ik op de achterflap. Opgevoed door kippen, denk ik, zou die jongen dan ook zittend op een stok hebben geslapen?
Als ik naar huis loop denk ik nog eventjes aan al die ongeopende dozen boeken die op me wachten. Vandaag heb ik er geen tijd voor gehad.
Klaas Kazsma, beginnend boekverkoper in Boekenpassage de Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag geopend.
