Bron: Huub Mous
Herinneringen aan Birdaard
7 augustus 2020
Nieuwbouwwijk Bornermeer in Birdaard. Achttien jaar geleden stond hier een blokkade van mensen met spandoeken. Ze waren woedend, omdat Peter Karstkarel en ik met onze ‘gruwelijke bustocht’ ook deze wijk van Birdaard aandeden. Achteraf bezien valt het me ook wel weer mee. De tuinen zijn behoorlijk groen tegenwoordig. Ik zou er niet willen wonen, maar ik kan me voorstellen dat mensen het hier best naar hun zin hebben. De huizen zijn tegen het water van de Dokkumer Ee aangebouwd, zodat je daar niet meer langs kunt. Dat is natuurlijk een planologische blunder. De waterkant is van iedereen.
De dag voordat die bustocht verreden werd, moest ik een kunstwerk onthullen in Diemen. Onderweg werd ik al twee keer gebeld door het NOS-journaal, die graag aandacht wilden besteden aan de bustocht. De volgende dag was het een gekkenhuis. We werden letterlijk belaagd door de media. Er waren nota bene zes cameraploegen die de tocht volgden. Onderweg werd ik op mijn mobiel achter elkaar gebeld door de schrijvende pers die om informatie vroeg. Het is de grootste mediahype geweest die ik ooit heb beleefd, en ik heb wat dat betreft toch heel wat meegemaakt. Nog wekenlang verschenen er ingezonden stukken in de krant van boze mensen die ons beschuldigden van smaak-terreur. We plakten stickers op huizen die ‘FOUT!’ waren. Dat deed de deur dicht. Ach, misschien hadden ze ook wel een beetje gelijk, maar het bracht de discussie wel op gang over de vraag wat nu eigenlijk kwalitatief goede architectuur is, en vooral over de vraag wie dat nu eigenlijk bepaalt. Het was een hectische dag. De dag daarop overleed Sikke Doele. Een tijdperk werd afgesloten. Zo voelde ik dat tenminste. Op het eind van de tocht hield ik een betoog over ‘de nikserigheid in de architectuur’. Een journalist was zo slim om te vragen of hij de tekst mocht meenemen voor de krant. Vandaar dat ik mijn verhaal nu nog op internet kon terugvinden. Het ging als volgt:
foto: Harrie Muis
