Door Andries Veldman
Foto: Simon van der Woude
(Ook in deze winter weer warme verhalen opgediept uit ons archief; september 2000)
Nieuwe tijds winkel Het Negende Huis
“Als je niet meer zoekt kun je wel doodgaan”
‘’Welke mensen hier in mijn winkel komen? Het zijn mensen die nieuwsgierig zijn naar wat er nog meer zou kunnen zijn in het leven. Het zijn mensen die het nodige hebben gezien: geluk en teleurstellingen. Het zijn mensen met levenservaring. Die willen bijvoorbeeld meer weten over het Boeddisme.’’ Marion van de Konijnenburg is eigenaresse van Het Negende Huis, dat gevestigd is in een monumentaal pand in de Grote Hoogstraat.
Het Negende Huis helpt, zoals Van de Konijnenburg zegt ‘het eigen bewustzijn van de mens op gang te brengen’. In haar winkel zit ze temidden van allerlei voorwerpen die hieraan een bijdrage kunnen leveren. Bladen als Paravisie, Prana, Bres, Jona en het Tattwa bulletin geven een keur aan informatie om ‘vooruit’ te komen. Waarheen? ‘’We geven hier een handreiking waarbij het erom gaat dat je je kunt verdiepen zonder iets te moeten’’.
In het pand, dat dateert uit 1664 en in eigendom is van de stichting Hendrik de Keijzer, krijgt de zoekende Leeuwarder de kans om zich te verdiepen en om zich verder te ontwikkelen, tenminste als die dat wil. ‘’Ik heb hier een prachtige collectie boeken over allerlei onderwerpen. Zelf heb ik cursussen gevolgd over het lezen van tarrotkaarten, reiki, stenen en handlezen.’’ In de winkel klinkt ontspanningsmuziek. Zen-wijsheden en Indianenrituelen zijn in boekvorm verkrijgbaar. Achterin de winkel staan een hoek klankschalen opgestapeld. ‘’Oerlelijke dingen en peperduur’’, aldus Van de Konijnenburg. ‘’Wat je er mee kunt? Het gaat om de trillingen. Je hebt vaste trillingen, boventonen en gewone tonen, die rondzingen. Door de tonen kun je gebieden in je lichaam helen. De trillingen spelen in op het energieveld dat ieder mens rond zich heeft. Ze heffen een bepaalde blokkade op. Soms voel je je er slechter door. Vergelijk het met homeopathie: er moet iets uit net als bij een huilbui, dan is het maar weg.’’
Van de Konijnenburg kwam twee jaar geleden met haar man Gerard Broeksteeg vanuit Den Haag naar Leeuwarden. ‘’We waren allebei op zoek naar ander werk. Degene die het eerst een baan gevonden had mocht bepalen waar we gingen wonen. Ik vond een baan bij het Centraal Justitieel Incassobureau. Hier werd ik coördinator van de opleidingen. Leuk werk, ik heb er nog een cursus ontwikkeld hoe om te gaan met emotionele telefoontjes. Die komen daar bij honderden per dag binnen. Niet dat het helpt, maar je moet de opbellers rustig hun verhaal laten vertellen. Heel leuk werk, maar er is meer in het leven. Na een tijdje dacht ik: wil ik eigenlijk wel een baan? Je hebt steeds meer dingen achter je en steeds minder voor je. Als ik wat wil dan moet ik dat nu doen. Bovendien blijft het werken voor een baas. Ik ben toen met dit winkeltje begonnen dat nu is uitgegroeid tot een serieuze winkel. Ik help nu mensen op weg met hun verdere ontwikkeling. Dat leidt vaak tot een zoektocht. Of ik daar niet moe van word? Ik ben wel eens moe, maar niet van het zoeken. Dat gaat een leven lang door. Als je niet meer zoekt dan kun je wel doodgaan. De Friezen zijn redelijk nuchter en wij hebben geen zendingsdrang.”
