(Ook deze nazomer weer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons rijke archief, 2005)
Koks genieten korter van hun pensioen dan bijvoorbeeld ambtenaren. Sowieso mensen die hun hele leven in de horeca gewerkt hebben, hebben na hun pensionering minder jaren te gaan dan de doorsnee mens. Engelse wetenschappers zijn na jarenlang onderzoek tot deze conclusie gekomen.
Een gegeven dat iedereen die in de horeca werkt allang wist. Het is ook niet erg. Ik ken bijna niemand in de horeca waar ik wel gezellig mee aan tafel in Parkhove zou willen zitten. Door de roofbouw die ze hun hele leven op hun lichaam en geest hebben gepleegd treedt de dementie bij horecaffers vaak al vroeg in en kunnen ze alleen maar meer over vroeger praten. Hoe ze jaren lang gegraaid en geschraapt hebben. Hoe ze, terwijl ze zich zelf een air aanmaten van toprestaurateur of sterrenkok, de meest oubollige gerechten serveerden die dan ook nog eens om maar zo’n hoog mogelijke winst te genereren van inferieure spullen werden gemaakt. Hoe ze hun restaurant bevolkten met stagiaires omdat professioneel personeel teveel van hun winst af zou romen. Kijk, daarom is het niet erg dat mensen die hun hele leven in de horeca hebben gewerkt wat eerder dood gaan.
Stel je voor dat ik mijn pakjes puree met suf gekookte groente en sudderlap door een verpleegster van het verpleeghuis in mijn mond geduwd krijg, terwijl naast me zo’n zwetser zit te raaskallen. Ik zou meteen alles weer uitkotsen. Niet dat dat erg zou zijn want de jongens en meisjes van het verpleeghuis ruimen dat met alle liefde weer op. Slimme horecamensen stappen er op tijd uit. Die worden bijvoorbeeld docent aan de NHL. Daar gaan ze in slecht Engels hun ervaringen uitwisselen met Chinese studenten die het toch niet verstaan omdat die vaak maar drie woorden Engels spreken. Dat dondert die ex-horecaman niet want die denkt alleen maar meer in termen van vast inkomen, schoolvakanties en pensioen. Ze hebben er immers voor gekozen om tot hun 93ste naast mij in het verpleeghuis te zitten klaverjassen.
Dan heb je natuurlijk ook nog de koks die de stress van een restaurantkeuken al jaren voor gezien hebben gehouden en nu maaltijden uit pakjes koken, die daarna door hufterige verplegers in de monden van hulpeloze en demente ex-collega’s die te lang hebben door gewerkt, duwen. Zelf heb ik een rijke vrouw getrouwd, zodat ik het restaurant kon opdoeken en me helemaal in mijn nieuwe carrière van huisman kon storten. Het enige nadeel dat hieraan kleeft is dat men mij straks op pensioengerechtigde leeftijd nog met pakken pampers door de stad ziet sjouwen. Maar het voordeel is dat mijn rolstoel straks door mijn dochter de tuin van het verpleeghuis in wordt geduwd. Ik hoop alleen dat ik tegen die tijd nog weet dat het mijn dochter is.
Klaas Kasma, kok en beginnend boekverkoper in Leeuwarden
