Boekenpassage De Rode Loper, 18 juni
Op het tijdstip dat ik normaal gesproken de Rode Loper open, zit ik nu in de trein ergens in de buurt van Almere. Een studiereis naar de antiquariaten van Leiden, noem ik het maar. Dat is het niet echt, want eigenlijk ben ik onderweg naar mijn dochter die in Leiden studeert. Ze heeft samen met anderen een feestje voor ouders georganiseerd op de studentenroeivereniging Njord. Dit is dus de dag waarvan ik al een paar jaar gevreesd heb dat die zou komen. Er is toch wel tijd om even de boekenwinkels in Leiden langs te gaan?, heb ik gevraagd. De hele dag met een glas bubbels in de hand te staan en doelloos ‘geblabla’ aanhoren van andere ouders, daar heb ik geen zin in. Ze wist het niet zeker, en of ik wel een overhemd wil aandoen in niet in mijn t-shirtje van de punkband The Exploited vol doodskoppen wil komen.
Ik ben halverwege het boekje dat ik zit te lezen als er een conducteur mijn ov-kaart wil zien. De ov-kaart past ook wel in dit boek, zeg ik. Maar hij heeft zich al omgedraaid naar een paar meisjes aan de andere kant van het gangpad, die met hun telefoons in de weer zijn. Iedereen, voor zo ver ik het kan zien in de coupé, is trouwens met zijn telefoon in de weer. Niemand leest, in elk geval geen boek.
Het boekje waar ik in bezig ben heb ik gisteren (vrijdag) meegenomen uit de Rode Loper. ‘Gronings verkouden & andere vermakelijke taalverschijnselen, heet het. De schrijver Pieter Uit den Boogaart was docent Nederlands en medewerker aan het blad ‘Onze Taal’. Hij schrijft in het boekje over taalverloedering. Dat dit eigenlijk niet bestaat, er is alleen taalverrijking. Het woord taalverloedering heeft de Nederlandse taal ook weer verrijkt. Ook heeft hij het over de invloed van het Engels op onze taal en de puristen die daar op tegen zijn. Om dan tot de conclusie te komen dat wanneer je de Engelse leenwoorden weghaalt, die kunnen worden vervangen door Nederlandse woorden die vaak in Duitsland of Frankrijk hun oorsprong hebben.
Als we de donkerte van station Schiphol Airport uitrijden lees ik nog een stukje over het fenomeen van de dubbele ontkenningen en hoe bijvoorbeeld politici, waarvan iets verwacht wordt waar ze geen zin in hebben daar mee omgaan. ‘De geachte afgevaardigde zal zich ongetwijfeld realiseren dat het niet onmogelijk is dat een dergelijk onderzoek geenszins onvermijdelijk het resultaat zal afwerpen dat deze afgevaardigde verwacht.’ Waarmee een politicus bedoelt, ‘rot op met je vraag, ik doe het niet’.
Een half uur later loop ik in het centrum van Leiden naar de Breestraat waar een paar boekenwinkels zitten. Net als ik Babooka wil binnenlopen, een boekenwinkel waar je naast het kopen van boeken ook koffie kunt drinken, een soort Rode Loper dus, belt mijn dochter waar ik blijf. Op de roeivereniging staat iedereen al met een glas bubbels in de hand. Ik moet twintig minuten lopen om bij het clubgebouw te komen. Snel kijk ik daar eerst even in de bestuurskamer van roeivereniging Njord. En kleine ruimte met grote leren fauteuils en een prachtig uitzicht op het Galgewater. En, boekenkasten rondom met dikke boeken achter glas. Maar roeiers lezen niet, begrijp ik als ik een kijkje in de kasten neem. Het zijn de ingebonden jaarverslagen van de afgelopen honderdvijftig jaar van de roeivereniging. Ik ga op zoek naar een glas bubbels. Ik vind nog een fles met een staartje gelukkig. Daarna kijk ik even bij de kano’s van de vereniging waar ik een opmerking krijg van een van de ouders met een embleempje van de vereniging op zijn polo dat het boten zijn en geen kano’s.
Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Open op woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag van 11 tot 17 uur.
